Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Collège Notre-Dame-des-Pommers de Beaucaire werd opgericht in de 11e eeuw, toen gebouwen werden geschonken in 1096 aan de Benedictijnen van de Chaise-Dieu om een priorij te vinden. Vijf eeuwen later, in 1597, vestigde Paus Clement VIII deze priorij als collegiaal, met een hoofdstuk bestaande uit een decaan, een capiscol, tien canons en twee Hebdomaders. Deze plaats van eredienst, diep geworteld in het lokale religieuze leven, werd gekenmerkt door een oude toewijding aan Saint Madeleine, patroon van de beroemde beurs van Beaucaire sinds de Middeleeuwen.

Het besluit om het gebouw te herbouwen werd genomen op 23 augustus 1734 vanwege de kleine omvang van de voormalige parochiekerk, die niet in staat was om een groeiende bevolking tegemoet te komen. De inwoners van Beaucaire financieren het werk zelf, het hoofdstuk heeft geen middelen. De plannen, ontworpen door architecten Jean-Baptiste Franque en Guillaume Rollin, voorzien in een Latijnse kruiskerk met een bolle gevel en een imposante koepel van 30 meter hoog. De eerste steen werd gelegd op 3 december 1734 maar financiële problemen vertraagde de zegening van het nieuwe gebouw tot 15 juli 1744.

Tot de opmerkelijke elementen van de collegiale kerk behoren een romaanse fries uit de 12e-XIIIe eeuw, overblijfsel van de oude kerk, geïntegreerd met de oostmuur van de klokkentoren en vertegenwoordigt het Laatste Avondmaal. Het interieur, gemaakt van marmeren marquette van Dominique Fossaty's Marseille workshop, omvat een meester altaar, een preekstoel en doopvont. De kapel gewijd aan Saint Madeleine, erfgenaam van een middeleeuwse toewijding, herbergt kunstwerken uit de 18e en 19e eeuw, waaronder schilderijen en een wit marmeren altaar.

Geclassificeerd als historisch monument bij decreet van 13 oktober 1942, illustreert de collegiale kerk de zuidelijke barokke architectuur, waarbij klassieke invloeden en lokale specifieke kenmerken worden gecombineerd. De noord-zuid oriëntatie, zeldzaam voor een kerk, wordt verklaard door een aanpassing aan de bestaande stedelijke stof. De stands aan de onderkant en het koor, evenals de smeedijzeren roosters, zijn voor die tijd een innovatief ruimtelijk ontwerp.

Onder haar leden waren opmerkelijke figuren als Claude-François de Narbonne-Pelet, Dean in 1731 en Abbé de Notre-Dame de Valsaintes. De Avignonnais ondernemers Arnaud en Robert, die de werken in 1734 toegekenden, speelden een sleutelrol bij de bouw van de site, terwijl de lokale ambachtslieden, vaak anoniem, bijgedragen aan het meubilair en de inrichting. Tegenwoordig blijft het gebouw een symbool van het religieuze en architectonische erfgoed van Occitanie.

Externe links