Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De collegiale Saint-Martin de Montpezat-de-Quercy, gelegen in het departement Tarn-et-Garonne, werd gebouwd in 1337 onder impuls van kardinaal Pierre des Prés, vice-kanselier van de Romeinse kerk en inwoner van de stad. Het gebouw, waarschijnlijk ontworpen door een architect van het pauselijke Hof van Avignon, werd ingewijd in 1343. De architectuur combineert een uniek schip geflankeerd door kapellen en een vijf-panse apsis, gewelfd door dogiven, terwijl de aartssleutels dragen het wapen van zijn oprichter.

Het college herbergt uitzonderlijke erfgoed kenmerken, waaronder 15e eeuwse kraampjes en vijf Vlaamse wandtapijten uit het begin van de 16e eeuw, aangeboden door Johannes IV, bisschop van Montauban. Deze wandtapijten, nog op hun plaats, illustreren afleveringen van het leven van Saint Martin. Het koor verwelkomt ook de leken van Pierre des Prés en zijn neef Jean des Prés, bisschop van Castres. Het gebouw, geclassificeerd al in 1840, is omgeven door houten huizen, voormalige canon huizen, geregistreerd in 1956.

De kerk, gebouwd van lokale kalksteen, heeft een rozenachtige acht lobben boven de poort en een vierkante klokkentoren geflankeerd door een veelhoekige toren. Binnen is er een 14e-eeuws albast standbeeld, 15e-eeuwse houten dozen, en albast platen van een Nottingham altaarstuk. Verschillende zijkapellen zijn versierd met lambrisering en schilderijen uit het begin van de achttiende eeuw, gemaakt door kunstenaars uit Moissac en Tours.

Antoine de Lettes, maarschalk van Frankrijk en heer van Montpezat, werd er begraven na 1544. Het collegiaal, eigendom van de gemeente, getuigt van het religieuze en architectonische belang van Montpezat-de-Quercy, gekoppeld aan zijn middeleeuwse verleden en zijn rol in de regio. Recent onderzoek, zoals gepubliceerd in 2017 en 2024, blijft de kennis van dit monument en zijn artistieke schat verrijken.

De huizen rondom het bed, met hun houten communicatiegalerijen, herinneren zich de middeleeuwse canonieke organisatie. Deze huizen, waarvan de gevels en daken zijn beschermd, vullen het architectonische complex aan. Het college, altijd open voor bezoek, blijft een zeldzaam voorbeeld van in situ behoud van liturgische en decoratieve elementen van het tijdperk, zoals wandtapijten of kraampjes.

Externe links