Eerste bouw Seconde moitié du XVe siècle (vers 1472) (≈ 1575)
Dendrochronologische datering van de dovecote.
1835
Kadastrale plan
Kadastrale plan 1835 (≈ 1835)
Locatie op een boerderij.
11 juillet 1984
Registratie MH
Registratie MH 11 juillet 1984 (≈ 1984)
Bescherming van gevels en daken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels en daken (zaak B 408): inschrijving bij beschikking van 11 juli 1984
Oorsprong en geschiedenis
Barlaude's dovecote is een vierkante dovecote, gebouwd in hout bedekt met torchi en bedekt met een coating. Hij rust op vier vleugelpalen en wordt overdonderd door een dak in het paviljoen met een koepellantaarn. De orthogonale structuur, versterkt door kruisen van Sint Andrew, illustreert een traditionele bouwtechniek. Dit soort gebouwen, vaak in Limagne, werd gebruikt voor duivenfokkerij, een symbool van sociale status in de moderne tijd.
Een dendrochronologische expertise onthulde dat zijn bouw eigenlijk terug zou gaan naar de tweede helft van de 15e eeuw (ca. 1472 of kort daarna), hoewel de architectonische stijl en geschreven bronnen oorspronkelijk geassocieerd met de 18e eeuw. Het kadastrale plan van 1835 plaatst het in het centrum van een boerderijwerf, nu verdwenen, wat de integratie in een groter landbouwcomplex verklaart. De gevels en daken werden op 11 juli 1984 in de historische monumenten ingeschreven.
Architectureel gezien onderscheidt de dovecote zich door zijn halfgevormde muren en zijn vierkante klokkentoren, met een koepel in houten schubben. Dit model, dat kenmerkend is voor de Limagne dovecotes, weerspiegelt zowel een nut (teelt) functie als een landeigendom marker. De plattegelbedekking en palt verhoogde structuur werden ontworpen om duiven te beschermen tegen roofdieren en vocht, gemeenschappelijke technieken in landelijke gebieden van Auvergne.
Vandaag de dag blijft de dovecote van Barlaude een zeldzame getuigenis van de internationale architectuur en landbouwpraktijken van het Ancien Régime. De staat van instandhouding en de precieze locatie (20 Avenue de la Limagne in Villeneuve-les-Cerfs) maken het tot een opmerkelijk erfgoed, hoewel de oorspronkelijke omgeving is verdwenen. De nauwkeurigheid van de late datering (15e eeuw) roept vragen op over de evolutie van bouwtechnieken in Auvergne voor de 18e eeuw.