Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De dovecote van Créteil werd voor het eerst genoemd in 1381, toen het deel uitmaakte van een groot seigneurieel huis. Zijn bouw is waarschijnlijk hedendaags van deze datum, in de tweede helft van de 14e eeuw. De site, georganiseerd rond een rechthoekige binnenplaats, dan omvatten seigneuriële huisvesting, agrarische bijgebouwen (stabiel, schaapskooi, schuur), en accommodatie voor de boer. De dovecote, ten noordwesten van het geheel, was een symbool van prestige gekoppeld aan het seigneuriële recht om duiven te bezitten, gereserveerd voor de adel onder het Oude Regime.

In 1551 werd een put aan de binnenplaats toegevoegd, wat een eerste opmerkelijke verandering betekende. In de 17e eeuw (1672) ging het pand over naar het Hôtel-Dieu in Parijs en nam de naam aan van een kleine boerderij. Thuisgebouwen werden aan het begin van de 19e eeuw herbouwd, maar er volgden verschillende verwoestingen: de schuur en cartronerie verdwenen aan het begin van de 19e eeuw, terwijl een brand voor 1914 stallen en huizen verwoestte. Alleen de duvecote blijft over, 50 meter verplaatst in 1972 om stedelijke redenen. Deze laatste diende als model voor Viollet-le-Duc voor zijn Dictionnaire raisonné de l'architecture française, waarin het erfgoed van de Française werd benadrukt.

Een historisch monument bij decreet van 6 april 1972 is vandaag het laatste zichtbare spoor van dit seigneuriële domein. De andere elementen (manor, zuivel, crowding) zijn verdwenen, maar de archieven beschrijven een ruimtelijke organisatie die kenmerkend is voor de middeleeuwse boerderijen in Frankrijk, met een duidelijke scheiding tussen woon-, productie- en opslagruimtes. De eigendom, nu privé, illustreert de evolutie van de agrarische en seigneuriële toepassingen in Île-de-France, van de middeleeuwen tot de moderne tijd.

Externe links