Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Comines, gebouwd tussen 1922 en 1932 door architect Louis Marie Corvoluner, vervangt de gebouwen verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het project omvat een belfort gereconstrueerd op dezelfde manier als die van 1623, maar verplaatst door een paar meter en verbonden met het stadhuis door een galerie. Deze belfort, een historisch symbool van de stad sinds de 13e eeuw, had meerdere verwoestingen (vuren, oorlogen) ondergaan voordat ze in 1918 door de Duitsers werden gevoed. De reconstructie maakt gebruik van moderne materialen zoals de industriële baksteen van Orp-le-Grand en een betonnen frame, gedeeltelijk los van traditionele technieken.

De oorspronkelijke belfort, opgericht in 1623 dankzij de financiering van de Croÿ familie, was een vierkante stenen en bakstenen toren, getopt door een karakteristieke bol. Na de vernietiging in 1918 werden de overblijfselen zonder behoud gesloopt, waardoor een trouwe wederopbouw werd voorkomen. Door de ontmanteling van het monument in 1922 kon Corveller het ontwerp volledig aanpassen: de lamp werd uitgerekt (van 52 tot 58 meter), en elementen zoals de zijramen werden aangepast om het geheel te harmoniseren met het nieuwe stadhuis. Ondanks deze aanpassingen werd het belfort opnieuw geregistreerd bij de historische monumenten in 2001 en in 2005 opgenomen als Werelderfgoed van UNESCO.

Het stadhuis, van neo-Flamand stijl, onderscheidt zich door zijn oranje gele bakstenen en glas-in-lood ramen die de lokale geschiedenis (Comine leraren, textielindustrie). Het symboliseert de wederopbouw na de oorlog, met in totaal 1,6 miljoen frank en een bouwperiode van tien jaar. De architect Corvolutioner, een belangrijke figuur in de wederopbouw in het Noorden, geïntegreerde moderne technieken (gewapend beton, gereconstitueerde steen) terwijl hij een historische esthetiek trachtte te behouden. Vandaag de dag is het ensemble een unieke getuige van de architectuur van de inter-oorlogsperiode en stedelijke veerkracht.

De eerste Belfry van Comines, genoemd in 1276, was een houten wachttoren verwoest door een brand dertig jaar later. Meerdere malen (vooral in 1382 na een Vlaamse brand en in 1594 dankzij de familie van Croÿ) werd het een gemeentelijk symbool in de 17e eeuw met de toevoeging van een zaal die het eerste stadhuis vormde. De vernietiging in 1918 betekende het einde van een cyclus van opeenvolgende reconstructies, voordat Corvoluer's project gaf het een nieuw leven, het mengen van erfgoed en moderniteit.

De wederopbouw van Comens maakt deel uit van een regionale context die gekenmerkt wordt door massale vernietiging tijdens de Eerste Wereldoorlog. Verschillende belforten en gemeentehuizen van Nord-Pas-de-Calais, geclassificeerd als historische monumenten, werden zonder bescherming vrijgegeven of vernietigd (bv. belforten van Bergues, Orchies of het stadhuis van Cassel). Bij Comines weerspiegelt de keuze van het verplaatsen van de belfort en het moderniseren van zijn structuur een verlangen om te breken met het verleden, met behoud van zijn emblematische status. Registratie bij UNESCO in 2005 legt deze dualiteit tussen geheugen en innovatie vast.

Externe links