Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kruising van Plounévez-Moëdec en Côtes-d'Armor

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Croix
Croix de chemin
Côtes-dArmor

Kruising van Plounévez-Moëdec

    Route du Gollot VC 7
    22810 Plounévez-Moëdec
Croix de chemin de Plounévez-Moëdec
Croix de chemin de Plounévez-Moëdec
Croix de chemin de Plounévez-Moëdec
Crédit photo : Crepi22 - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
XVIIe siècle
Constructie van het kruis
1er mai 1933
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kruising van paden (niet gekadastraleerd; openbaar domein): registratie bij decreet van 1 mei 1933

Kerncijfers

Information non disponible - Geen namen genoemd in de bronnen Niet geïdentificeerde sponsors of ambachtslieden.

Oorsprong en geschiedenis

Het kruispunt van Plounévez-Moëdec, gelegen op het kruispunt van Croaz Nevez bij het landhuis van de Gollot, dateert uit de zeventiende eeuw. Deze steenkalvarium, ingeschreven in de historische monumenten sinds 1933, bestaat uit een vierkante basis die een achthoekige hamp draagt versierd met een Christus in perizonium en twee Maagden. Een pieta en twee karakters staan aan de achterkant. Dit soort monument, wijdverspreid in Bretagne, belichaamt populaire vroomheid en goddelijke bescherming ingeroepen voor oogsten en reizigers.

Het kruis van paden, dat in de Middeleeuwen verscheen, vermenigvuldigde zich vanaf de 17e eeuw onder impuls van gemeenschappen of rijke families. Ze dienden als spirituele gidsen op het kruispunt, als stopplaatsen voor processies (zoals de zegen van de doos tijdens de Palmen), of als gedenktekens voor lokale gebeurtenissen (epidemieën, ongelukken). In Bretagne werden deze stenen kruisen, die duurzamer waren dan de oude houten kruisen, vaak gezegend en onderhouden door de bewoners, en werden plaatsen van collectieve of particuliere toewijding.

Het kruis van Plounévez-Moëdec illustreert deze Bretonse traditie van calvaries, waar lokaal vakmanschap (steenkleermakers) op de sponsors reageerde om hun geloof te behouden. Kruisen van kruispunten, zoals deze, markeerden ook de grenzen van parochies of landen, terwijl ze een sociale rol speelden: de herders plaatsten daar bloemen, en de begrafeniskonvooien stopten daar voor gebeden. Hun behoud tot vandaag toont de gehechtheid van de plattelandsgemeenschappen aan deze symbolen.

Geclassificeerd als Historisch Monument in 1933 weerspiegelt dit kruis de evolutie van religieuze praktijken in Bretagne, waar de parochiemissies van de achttiende eeuw hun rol versterkten. In tegenstelling tot de Alpine of Provençaalse kruisen, onderscheiden de Bretonse kruisen zich door hun sobere stijl en hun integratie in het dagelijkse landschap, tussen velden en paden.

Externe links