Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De dolmens van Kerhuen, gelegen in Belz, Morbihan, vormen een set van twee gangen dolmens daterend uit Neolithicum. Deze grappige monumenten, typisch voor de Bretonse regio, werden voor het eerst gemeld in 1867 door W.C. Lukis, vervolgens verkend in 1877 door Chapelain-Duparc, hoewel er geen meldingen van opgravingen bekend zijn. De twee gebouwen, ongeveer 25 meter van elkaar verwijderd, werden in 1932 gerestaureerd onder leiding van Zacharie Le Rouzic, die vlokken van vuursteen en fragmenten van aardewerk verzamelde, nu bewaard in het Museum van Carnac.

De oosterse dolmen, beter bewaard gebleven, opent naar het zuidoosten en heeft een kamer begrensd door vijf orthostaten, bedekt met een plaat rustend op vier steunen. De gang heeft zes zijplaten en een afdektafel. De westelijke dolmen, meer gedegradeerd, behoudt slechts zes orthostats in de kamer en slechts een plak in de gang, zonder dekking. Volgens Le Rouzic had de site aanvankelijk vier soortgelijke dolmens. De twee dolmens zijn geclassificeerd als Historische Monumenten, respectievelijk in 1921 (Eastdolmen) en 1934 (Westdolmen).

De dolmens van Kerhuen getuigen van de begrafenis en architectonische praktijken van Neolithicum in Bretagne. Hun restauratie in de 20e eeuw bewaarde deze overblijfselen, terwijl ze een overzicht gaven van megalithische bouwtechnieken. Hun nabijheid tot Carnac, rijk aan prehistorische sites, onderstreept het belang van deze regio voor de studie van neolithische samenlevingen. Archeologische objecten ontdekt tijdens restauraties, zoals vuursteentjes en aardewerk, versterken hun historische en wetenschappelijke waarde.

Externe links