Bouw van dolmen Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte tijd van erectie.
28 mai 1931
Historisch monument
Historisch monument 28 mai 1931 (≈ 1931)
Officieel beschermingsbevel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Dolmen à galerie de Stang-Vras (cad. I 3): classificatie bij decreet van 27 mei 1931
Oorsprong en geschiedenis
De Dolmen à galerie de Bod-en-Lann-Vras, ook bekend als Bod-en-Stang-Vras, is een megalithisch monument gelegen op het eiland Houat, Bretagne. Deze site, gedateerd uit Neolithicum, illustreert de collectieve begrafenisgebouwen die kenmerkend zijn voor deze periode, waar lokale gemeenschappen stenen structuren bouwden om de overledene te huisvesten. Zijn architectuur, kenmerkend voor galerie dolmens, suggereert een langdurig gebruik en symbolisch belang voor de bevolking van die tijd.
De dolmen werden officieel erkend en beschermd door een classificatie order onder de Historische Monumenten op 28 mei 1931. Deze classificatie, geregistreerd onder kadastrale referentie I 3, benadrukt zijn erfgoed en archeologische waarde. Hoewel de beschikbare bronnen de details van de ontdekking of het exacte gebruik ervan niet specificeren, is de staat van instandhouding en ligging op het eiland Houat een zeldzame getuigenis van neolithische praktijken in dit kustgebied.
De locatie van het monument, aangegeven als bij benadering met een nauwkeurigheid beschouwd als "doorlaatbaar" (noot 5/10), is nabij adres 249 Doar Segal op het eiland. Deze onnauwkeurigheid kan de uitdagingen weerspiegelen die samenhangen met de documentatie van oude sites in eilandgebieden of minder toegankelijke gebieden. Er is geen informatie beschikbaar over de huidige toegankelijkheid voor het publiek of aanverwante diensten (bezoeken, accommodatie).
In het Neolithische tijdperk leefden de Bretonse gemeenschappen voornamelijk in landbouw, veeteelt en visserij, met een steeds meer sedentaire sociale organisatie. Dolmens speelde net als Bod-en-Lann-Vras een centrale rol in begrafenisrituelen en collectieve herinneringen. Deze monumenten dienden niet alleen als begrafenissen, maar ook als territoriale markeringen en verzamelplaatsen, die een kosmogonie weerspiegelden waar de steen een heilige plaats bezet.
Het eiland Houat, evenals andere kustgebieden van Bretagne, is de thuisbasis van verschillende megalithische overblijfselen, die een oude en voortdurende menselijke bezetting weerspiegelen. Echter, specifieke gegevens over opgravingen of artefacten ontdekt op deze site blijven niet beschikbaar van de geraadpleegde bronnen. De rangschikking van 1931 zorgt echter voor behoud voor toekomstige generaties en beperkt de informatie die toegankelijk is voor het grote publiek.