Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen de Vaulisant, gelegen in het gelijknamige federale woud van Saint-Maurice-aux-Riches-Hommes (Yonne), is een megalithisch overblijfsel van het Neolithicum. Het onderscheidt zich door zijn grafkamer, begrensd door twee orthostaten en twee bed platen, bedekt door een unieke dektafel. In tegenstelling tot de aangrenzende dolmens, komt het grotendeels uit de grond (1.50 tot 1.70 m hoog), en de oriëntatie volgt een zuid-west/noord-oost as. De site omvat ook een parallelpipedisch blok aangeduid als een menhir, van 1,54 m hoog, evenals acht gelegde stenen rond de dolmen, geïnterpreteerd als de resten van een peristalith of circulaire behuizing.

Het monument was het onderwerp van mislukte opgravingen aan het eind van de 19e eeuw, voordat het werd geclassificeerd als historische monumenten in 1889. In 1915, Joseph Perrin, president van de archeologische samenleving van Sens, gaf de eerste gedetailleerde beschrijving, met vermelding van een zeer schuine dektafel, opnieuw horizontaal opgericht in 1931 tijdens restauratiewerkzaamheden. Uit een topografische enquête van 1998 blijkt dat de behuizing rond de dolmen eigenlijk rechthoekig (11 m x 7 m), met twee blokken gekoppeld aan het zuidoostelijke uiteinde, suggereert de aanwezigheid van een tweede dolmen vergelijkbaar met die in de regio.

De site maakt deel uit van een groter megalithisch complex: binnen een straal van twee kilometer zijn er de dolmens van Trainel en de Bois de Bray in het noordwesten, evenals diverse poetsmachines in het zuiden, waaronder die van Lancy. Deze elementen getuigen van een dichte en georganiseerde menselijke bezetting tijdens de Neolithische periode, gekenmerkt door complexe begrafenis- en ambachtelijke praktijken. De dolmen van Vaulisant, met zijn menhir en zijn behuizing, illustreert zo de architectonische en rituele tradities van deze tijd in Bourgondië-Franche-Comté.

De dolmen structuur, gedeeltelijk ingestort (een bedplaat ingestort in de kamer), en de aanwezigheid van natuurlijke kommen op de menhir extra archeologisch belang. Hoewel de opgravingen geen objecten leverden, blijft de site een waardevol getuigenis van de lokale neolithische gemeenschappen, waarvan de collectieve begrafenissen en stenen monumenten een hiërarchische en sedentaire samenleving weerspiegelen, waarbij de technieken van grootte en transport van megalieten onder de knie zijn.

Externe links