Herstel van dolmen Depuis 1972 (≈ 1972)
Werk geleid door enthousiastelingen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Germain Sicard - Archeoloog
Ik vond een pijlpunt.
Roland - Legendarische figuur
Geassocieerd met de lokale legende.
Oorsprong en geschiedenis
De Dolmen du Vieil Homme, ook bekend als de Dolmen de la Jagantière of Palet de Roland, is een megalithisch gebouw gelegen aan de zuidoostelijke uitlopers van de Zwarte Berg, ongeveer 3 km van Villeneuve-Minervois, in het departement Aude. Gebouwd op een hoogte van 389 meter, domineert het de vlaktes van de Minervois en de Narbonnais. De daktafel, gemaakt van lokaal sericiet kalksteen, is 2,50 m lang bij 2,30 m breed, met een gemiddelde dikte van 0,25 m. Een centrale scheur, toegeschreven aan een blikseminslag, markeert deze steen. Het monument werd geclassificeerd als historische monumenten in 1889, en restauratiewerken zijn uitgevoerd sinds 1972 door lokale enthousiastelingen.
De dolmen hebben meerdere clandestiene zoekopdrachten ondergaan waarvan de resultaten onbekend blijven. In 1892 ontdekte Germain Sicard een gebarbbelde en gepedunculeerde vuursteenpijl, waaruit een oude menselijke bezetting blijkt. Ongeveer 200 meter naar het westen is een andere dolmen, die van Roquetrucade. Een lokale legende vertelt dat de steen werd gelanceerd door Roland, de neef van Karel de Grote, als een gigantische pallet, vandaar zijn bijnaam "Palet de Roland." Dit monument dateert uit de recente Neolithicum of Chalcolithicum, periodes gekenmerkt door de opkomst van collectieve begrafenisstructuren.
Dolmens, net als de oude man, werden vaak geassocieerd met begrafenis- en rituele praktijken in neolithische samenlevingen. Hun constructie weerspiegelt een complexe sociale organisatie, die in staat is middelen en een grote beroepsbevolking te mobiliseren om dergelijke structuren te bouwen. In de Minervois getuigen deze monumenten van een oude menselijke bezetting en een megalithische cultuur die gedeeld wordt met andere regio's van Occitanie. Hun behoud stelt ons nu in staat om de levensstijlen en overtuigingen van de prehistorische populaties van dit geografische gebied te bestuderen.