Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen du Rocher Jacquiaux is een opmerkelijke archeologische site gelegen in Saint-Germain-en-Coglès, Ille-et-Vilaine. Het bestaat uit twee overdekte gangpaden op 10 meter afstand, gericht op een west-noordwest/oost-zuidoost as. Deze gedeeltelijk geruïneerde megalithische structuren zijn ongeveer 10 meter lang en behouden nog enkele originele orthostatica en covers. Hun bouw dateert uit de Neolithische periode, gekenmerkt door de opkomst van monumentale stenen architectuur.

De site werd voor het eerst genoemd door Danjou de la Garenne, die rond het midden van de 19e eeuw archeologische opgravingen uitvoerde. Dit onderzoek heeft geleid tot de ontdekking van aardewerk en een bronzen mes, getuige van de oude menselijke bezetting. De dolmen werden in 1921 geclassificeerd als historische monumenten, waarin het erfgoed werd erkend.

Volgens lokale legendes kwamen demonen 's nachts om te proberen de door mensen verplaatste stenen te herpositioneren, zonder het ooit te bereiken. Een andere traditie is dat de stenen werden verlaten door demonen nadat ze werden gebruikt om Mont-Saint-Michel te bouwen. Deze volksverhalen illustreren het symbolische belang van de site in de collectieve verbeelding.

De twee overdekte gangpaden, hoewel gedeeltelijk verwoest, bieden een overzicht van de megalithische architectuur van de regio. Het eerste gangpad had aanvankelijk 10 orthostatica en 9 cover tafels, terwijl de tweede had 18 en 6 tafels. Vandaag de dag blijft er voor elk gangpad een enkele covertafel over, tot 3,50 meter lang voor de eerste.

De opgravingen van Danjou de la Garenne onthulden artefacten, waaronder aardewerk en een bronzen mes, die een begrafenis of ritueel gebruik van de site suggereren. Deze ontdekkingen, hoewel beperkt, dragen bij tot het begrijpen van de culturele en religieuze praktijken van Neolithicum in Bretagne.

De Dolmen du Rocher Jacquiaux is een typisch voorbeeld van megalithische monumenten in de regio, die de technische kennis en overtuigingen van neolithische samenlevingen weerspiegelen. Zijn rangschikking in 1921 en het behoud ervan maken het vandaag mogelijk om dit uitzonderlijke erfgoed te bestuderen en waarderen.

Externe links