Bouw van dolmen Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Megalithisch tijdperk
1804
Eerste schriftelijke beschrijving
Eerste schriftelijke beschrijving 1804 (≈ 1804)
Geheugen van Prefect Dalphonse
1862
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 1862 (≈ 1862)
Lijst van beschermde monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Dolmen (zaak E 42): rangschikking naar lijst van 1862
Kerncijfers
Préfet Dalphonse - Auteur van het statistisch geheugen (1804)
Eerste schriftelijke beschrijving (erroné)
Oorsprong en geschiedenis
De Dolmen de la Pierre à la Marte, gelegen in Montchevrier, in het departement Indre (Centre-Val de Loire), is een megalithisch gebouw uit de Neolithische periode. Het werd voor het eerst beschreven in 1804 door Prefect Dalphonse in zijn statistisch geheugen van het departement Indre, hoewel hij per ongeluk was gevestigd in Saint-Plantaire, verward met een andere dolmen. Het monument is vertegenwoordigd op het kadastrale plan van Montchevrier onder de naam "durid altaar" en werd geclassificeerd als een historisch monument in 1862, onder de verkeerde naam van Pierre à la Marque.
Vanuit een architectonisch oogpunt, de dolmen neemt een rechthoekige vorm, gericht op het oosten-westen, met een opening naar het oosten. Hij meet 5 meter lengte op een hoogte van 2,50 meter. De daktafel, in de vorm van een diamant (4 m x 3,25 m), rust op vier van de acht originele orthostaten die de begrafenisruimte verbonden. Het bed, eenmaal gesloten door twee platen van 1 meter hoog, is nu gedeeltelijk ingestort. Het gebouw staat op een heuvel van 5 meter in diameter, mogelijk overblijfsel van een tumulus of het gevolg van agrarische bebouwing die de structuur heeft gespaard.
De naam Pierre à la Marte verwijst naar een lokale Berrichonne legende die de martelaar aanroept, een boze fee die bekend staat om mannen te achtervolgen. Volgens de orale traditie, zou deze dolmen het graf zijn van een generaal die stierf in de strijd, of later, een Druïdisch altaar gewijd aan menselijke offers. Deze volksverhalen, hoewel na de Neolithische periode, illustreren de symbolische hernadering van het monument door de eeuwen heen.
De dolmen is beschermd als historische monumenten sinds de lijst van 1862, onder de kadastrale referentie E 42. De staat van behoud, hoewel gewijzigd (gedeeltelijke ineenstorting, verdwijning van sommige platen), maakt het een zeldzame getuigenis van neolithische begrafenispraktijken in Berry. De beschikbare bronnen, waaronder de werken van Gérard Coulon en Frédéric Lontcho, onderstrepen het belang ervan in het megalithische erfgoed van Indre.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen