Herstel van dolmens 2 en 3 1992 (≈ 1992)
Werk van Hélène Barge.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Georges Bérard - Archeoloog
Ontdekker en zoeker van de dolmens (1962).
Hélène Barge - Restaurant en archeoloog
Herstel van dolmens 2 en 3 (1992).
Oorsprong en geschiedenis
De dolmens van de Adrets vormen een megalithische verzameling van vier collectieve begrafenissen in Brignoles, in de Var. Ontdekt in 1962 door Georges Bérard, werden ze in hetzelfde jaar (n°1 tot 3) en in 1986 (n°4). Hun eenvoudige architectuur, met rechthoekige of vierkante kamers en ovale tumulus, onthult evolutionaire begrafenispraktijken, van het Chalcolithicum tot de Bronstijd. Dolmen No. 4, de meest recente, onderscheidt zich door zijn campanische meubels en de afwezigheid van verbrande botten.
De opgravingen onthulden archeologische lagen verstoord door latere beroepen (Romeinse, middeleeuwse) en plundering. Dolmen nr. 1, gebruikt als schuilplaats uit de oudheid, behoudt drie lagen gedateerd van het Chalcolithicum tot de Bronstijd. Nr. 2, gerestaureerd in 1992, gehuisvest verbrande afzettingen beschermd door platen. Het nummer 3 werd geschonden in de zesde eeuw, bevatte gesigilleerde keramiek. No. 4, de best bewaard gebleven, geleverd 1.677 menselijke tanden, suggereren 89 begrafenissen, en een rijke meubels (flint handler, parels, kettingen).
Deze dolmens, die sinds 1988 als historische monumenten worden geclassificeerd of genoteerd, illustreren protohistorische begrafenispraktijken in de Provence. Hun meubels (campaniform vazen, pijlenlijsten) en hun architectuur (tumulus, bekleding platen) getuigen van een georganiseerde samenleving, waar collectieve begrafenissen een belangrijke sociale en symbolische rol speelden. De restauraties (1992) en latere studies (Bérard, Barge) reconstrueren hun geschiedenis gedeeltelijk ondanks de verstoringen.
De dolmen n°4 onderscheidt zich door zijn intacte dektafel (3.5 ton), zeldzaam in de Var, en zijn unieke begrafenispraktijken: de lichamen, afgezet zonder begrafenis, werden na ontbinding gedesoriënteerd, de botten ingedeeld naar type langs de muren. Deze methodische organisatie, gecombineerd met overvloedige meubels (60 keramische teasses, ornament elementen), suggereert een site van regionaal belang, gebruikt door eeuwen heen.
Archeologische bronnen (Bérard, Roudil, Barge) wijzen op de uitzonderlijke concentratie van overblijfselen (150 tot 200 begraven individuen) en de diversiteit van artefacten, van Chalcolithicum tot IJzertijd. De Dolmens des Adrets, vanwege hun staat van instandhouding en hun documentaire rijkdom, is een belangrijke mijlpaal in het begrijpen van de megalithische samenlevingen van Provence-Alpes-Côte d'Azur.