Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmens van de Adrets vormen een megalithische verzameling van vier collectieve begrafenissen bij Brignoles, in de Var. Ontdekt in 1962 door Georges Bérard, werden ze in hetzelfde jaar (n°1 tot 3) en in 1986 (n°4). Hun eenvoudige architectuur, met rechthoekige of vierkante kamers en ovale tumulus, weerspiegelt begrafenispraktijken van het Chalcolithicum, met meerdere begrafenissen (geschat op 150-200 individuen) en karakteristieke meubels (kampaniform keramiek, garnering, vuursteen wapens).

Dolmen nr. 4, de meest recente, onderscheidt zich door zijn overvloedige funeraire meubels (parels, hangers, vuursteen dolk) en een bijzondere methode van begrafenis: de lichamen, afgezet zonder eerste begrafenis, werden na ontbinding gedesoriënteerd om de botten te organiseren per type. De opgravingen toonden sporen van latere bezetting, vooral in de Romeinse tijd, evenals oude plunderingen die de archeologische lagen verstoorden.

Gerangschikte historische monumenten in 1988 (inscriptie voor #1-3, classificatie voor #4), deze dolmens illustreren de evolutie van begrafenispraktijken tussen het Chalcolithicum en de Bronstijd. Hun restauratie in 1992 door Hélène Barge liet ons toe om kwetsbare structuren te behouden, zoals droge stenen muren of de afdektafel van de dolmen n°4, zeldzame voorbeelden intact in de Var. Antropologische studies (vooral op de tanden van dolmen no. 4) naar schatting 89 personen begraven, met een oververtegenwoordiging van kinderen van 5 tot 10 jaar.

Het geheel maakt deel uit van een heuvelachtig landschap (341 tot 352 m boven de zeespiegel), met uitzicht op de vlakte van Brignoles. De tumulus, van verschillende vormen en afmetingen (6-12 m diameter), werden gebouwd van lokale pieren, soms door dubbelwandige muren. Hun westerse oriëntatie en hun positie op pieken suggereren een bewuste keuze in verband met symbolische of praktische overwegingen, zoals zichtbaarheid of bescherming tegen overstromingen.

De opgravingen onthulden een verscheidenheid aan meubels: keramiek (globulaire vaas met Campaniform decor, ijzeren urn), lithische gereedschappen (pijllijstjes, 17 cm dolk), en ornamentenelementen (391 duiven, botten of kalksteen hangers). Deze artefacten weerspiegelen uitgebreide uitwisselingsnetwerken en een hiërarchische samenleving, waar dolmens diende als begraafplaatsen en als territoriale markers voor agro-pastorale gemeenschappen.

De schending van dolmen n°3 in de zesde eeuw, bevestigd door gesigilleerde keramische teassen, onthult een late hernadering van deze sites, misschien gekoppeld aan hun monumentale karakter. Ondanks archeologische verstoringen (pillages, latere beroepen), blijven deze dolmens een belangrijke bron voor het begrijpen van begrafenisrituelen en de sociale organisatie van Zuidoost-Frankrijk tussen 2500 en 1500 voor Christus.

Externe links