Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het landgoed van Mare à Citrons, gelegen in het circus van Salazie in La Réunion, ontleent zijn naam aan een meerjarige vijver van 14 hectare die zijn identiteit aan de woning en vervolgens aan het naburige gehucht gaf. De geschiedenis begon in het begin van de 19e eeuw, toen de kolonisatie van circussen, verboden onder de Ancien Régime, werd toegelaten na 1810 onder Engelse bezetting. De eerste kolonisten, waaronder Theodore Cazeau, vestigden zich in de buurt van de Mare te Poules d'Eau, ondanks de vernietiging veroorzaakt door de cycloon van 1829. Een collectieve petitie in 1830, onder leiding van Nicole Robinet de La Serve en tien andere bewoners-sucriers, verzocht om toestemming om het land te cultiveren aan de voeten van de Salazes, wat het officiële begin van de permanente bezetting van het circus markeerde.

Landconcessies waren complex als gevolg van grondgeschillen, waaronder de zaak van de erfgenamen van Clain in verband met een handeling van 1725. Een koloniaal decreet van 1839 gaf uiteindelijk 36 locaties in volle eigendom, waaronder die van Théodore Cazeau, maar ook van Edouard Perrichon en Adrien Pignolet. Deze laatste, Edouard Perrichon, bouwde een 400 m2 model zijderupsenteeltmagnatuur, die bloeide tot de verovering van Indochina. De hoge kwaliteit Réunion zijde geleidelijk verdwenen, maar sporen blijven als het pad van La Filature en de muren nog steeds zichtbaar vandaag.

In 1854 verkocht Edouard Perrichon het landgoed aan graaf Bertin van Avesnes, die daar in 1842 overleed nadat hij zijn toevlucht had gezocht in de Hauts om aan de hitte te ontsnappen. In de 20e eeuw kocht René Peel Payet, een molenaar en planter, het pand in 1934. Hij veranderde het in een resort voor zijn werknemers en in een voedselboerderij, voordat hij de industriële teelt van suikerriet in de jaren 1950 ontwikkelde. Toen hij in 1982 overleed, stopte het landgoed zijn suikerhandel, wat het einde markeerde van een intens landbouwtijdperk.

Het landgoed, dat werd vermeld in de 1996 Inventory of Historic Monuments, is vandaag getuige van de economische en sociale geschiedenis van Réunion: kolonisatie van circussen, het fokken van zijderupsen, en de overgang naar de moderne landbouw. De architectuur, met inbegrip van het masterhouse en bijgebouwen, evenals het park, weerspiegelt de aanpassingen van de kolonisten aan de geografische en klimatologische beperkingen van de Hauts.

Historische bronnen, zoals notariële handelingen of koloniale decreten, onthullen landspanningen en landontwikkelingsstrategieën. Het landgoed blijft een symbool van de veerkracht van de pioniers, maar ook van de economische veranderingen van het eiland, bewegen van zijde naar suikerriet, voordat het een bewaard erfgoed. De inscriptie in 1996 onderstreept het belang in de geschiedenis van Réunion, tussen het landbouwgeheugen en het architectonisch erfgoed.

Externe links