Bouw van een lantaarn 2e quart XVIe siècle (≈ 1637)
Geschatte bouwperiode van het monument.
23 février 1965
Historisch monument
Historisch monument 23 février 1965 (≈ 1965)
Beschermingsbevel voor monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Lantaarn van de doden (Cd. G 183): Beschikking van 23 februari 1965
Oorsprong en geschiedenis
La Lanterne des Morts de Coublanc is een emblematisch gebouw gelegen op de begraafplaats van dit dorp van het Grote Oosten. Gebouwd in het tweede kwart van de 16e eeuw, belichaamt het een soort begrafenismonument typisch voor de late Middeleeuwen, vaak geassocieerd met herdenkings- of symbolische praktijken met betrekking tot de dood. Zijn architectuur en locatie in een heilige ruimte weerspiegelen de overtuigingen en rituelen van de tijd, hoewel de precieze toepassingen in Coublanc niet gedetailleerd zijn in de beschikbare bronnen.
Geclassificeerd als historisch monument op 23 februari 1965, is deze lantaarn nu beschermd als nationaal erfgoed. De gemeente maakt deel uit van het departement Haute-Marne. De beschikbare gegevens geven een geschatte locatie in de buurt van het kasteel, maar geografische nauwkeurigheid blijft beperkt, met een score van 5/10 afhankelijk van de Merimée basis. Dit monument illustreert het belang van begrafenisgebouwen in de landelijke dorpjes van de Renaissance, waar ze dienden als zowel een spirituele mijlpaal als een gemeenschapssymbool.
De historische context van de Haute-Marne in de 16e eeuw wordt gekenmerkt door een landelijke samenleving georganiseerd rond de kerk en lokale heren. De lantaarns van de doden, hoewel minder gebruikelijk in deze periode dan in de Middeleeuwen, konden nog worden opgericht om de doden te eren of dienen als een plaats van gebed. Hun aanwezigheid op de begraafplaatsen weerspiegelde een continuïteit van religieuze tradities, ondanks de omwentelingen in verband met de protestantse reformatie en de toenmalige religieuze oorlogen die de regio raakten. In Coublanc, net als in andere dorpen, speelden deze monumenten een rol in het collectieve geheugen en de structuur van de heilige ruimte.