Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Jacut vond zijn oorsprong in de vijfde eeuw, toen twee Welshe broers, Jacut en Guethenoc, discipelen van Budoc, een hermitage stichtten op het schiereiland Landoac. Dit klooster neemt eerst de sobere heerschappij van St.Columban over, typisch voor de Keltische kloosters. De overgang naar het Benedictijnse bewind, opgelegd door het decreet van 818, stuitte op verzet en misschien pas na de ballingschap van de monniken.

In de 9e eeuw dwongen Normandiërs de monniken om te vluchten. De abdij, ontslagen in 878, blijft in ruïnes tot zijn restauratie in 1008 door Abbé Hinguethen, in opdracht van Alain III. De 14e en 15e eeuw markeerden zijn hoogtepunt: de bouw van de abdijkerk, de fundering van de bel en de uitbreiding van bezittingen naar Engeland. De monniken ontwikkelen landbouw, zorgen voor zieken en verwelkomen de armen.

De decadentie begon aan het einde van de 15e eeuw met de komst van koopliedenabbots. In 1789 bleven slechts vier religieuzen over. De abdij, verkocht als nationaal eigendom, wordt ontmanteld steen door steen. Zijn archieven verdwijnen en zijn geschiedenis wordt laat gereconstrueerd door schrijvers. Er blijven geen fysieke sporen van het oorspronkelijke gebouw over.

In 1875 kochten de zusters van de Onbevlekte Ontvangenis van Saint-Méen de site om een gratis school op te richten. Ze verwelkomen ook zomers en leggen de basis voor een "gezinspensioen." In de 20e eeuw werd de abdij een centrum van spirituele retraites en formaties en verwelkomde in 1964 pater Lebret, auteur van een stichtende tekst voor de encycliek Populorum Progressio. Vandaag, de plaats combineert spirituele ontvangst en professionele seminars.

Externe links