Herontdekt fresco's automne 1998 (≈ 1998)
XIV eeuwse schilderijen bijgewerkt.
10 février 1999
MH-classificatie
MH-classificatie 10 février 1999 (≈ 1999)
Registratie officieel historisch monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (cd 1 57): inschrijving bij beschikking van 10 februari 1999
Kerncijfers
Kraus - Historie
Hypothese op de primitieve apsis onder de toren.
Oorsprong en geschiedenis
De Sint-Sebastiankerk van Obermorschwiller, gelegen aan de Rue de l'Église in de Bovenrijn (Groot-Oosten), is een historisch monument sinds 10 februari 1999. Zijn oorsprong dateert uit de 12e eeuw, toen de oorspronkelijke toren werd gebouwd als klokkentoren en koor. Dit eerste romaanse gebouw werd gedeeltelijk gerenoveerd in de gotische periode voordat een grote transformatie in 1778, markeren haar evolutie naar de barokke stijl.
De reconstructie van 1778 bewaarde de voormalige romaanse klokkentoren terwijl de binnenruimte radicaal werd herschikt: het oude koor werd een sacristie, terwijl er een nieuw schip en een barokkoor in het westen werden opgericht. Deze periode zag ook de toevoeging van opmerkelijke interieurdecoraties, zoals een plafond geschilderd in het schip en koor, evenals een triomfboog versierd met een stucwerk dat het oog van de Voorzienigheid vertegenwoordigt. De toren, verdeeld in drie verdiepingen, herbergt nog steeds middeleeuwse overblijfselen, waaronder 14de eeuwse muurschilderingen herontdekt in 1998, een illustratie van een Maagd met het Kind vergezeld door een mannelijke figuur.
De buitenkant van de architectuur onthult ontbrekende verdedigingselementen, zoals de stenen kraaien van de oude hond, terwijl de trapkoepel naast het oosten kan rusten op de fundering van een oudere apsis, volgens historicus Kraus. Deze hypothese zou de aanwezigheid van muurschilderingen in de oostelijke doorgang verklaren, nu bestudeerd. Het gebouw, eigendom van de gemeente, belichaamt zo bijna negen eeuwen van de Elzasse religieuze en architectonische geschiedenis, waarbij spirituele functies en sporen van het gemeenschapsleven (potentiële huisvesting van de pastoor of voogd) worden gemengd.
De locatie van de kerk, op de top van een heuvel, benadrukt haar centrale rol in het dorpslandschap, zowel visueel als symbolisch. De opeenvolgende transformaties weerspiegelen liturgische en esthetische evoluties, van de primitieve roman tot de late barok, met behoud van zeldzame middeleeuwse elementen. De registratie van historische monumenten in 1999 hielp dit samengestelde ensemble te beschermen, getuige de voortdurende aanpassingen van een cultureel gebouw door de eeuwen heen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen