Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van de uitvinding-de-la-Sainte-Croix, gelegen in Saint-Dalmas-Valdeblore (Alpes-Maritimes), is een zeldzaam voorbeeld van Lombard Romaanse kunst in Frankrijk. Het werd in 1060 genoemd als een priorij die afhankelijk was van de abdij van San Dalmazzo da Pedona in Italië en was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Dalmas, evangelizer van de gemartelde Alpen rond 255. De architectuur, met schip met drie schepen en ondergrondse crypten, dateert waarschijnlijk uit de 11e eeuw, zoals de vergelijkingen met soortgelijke Italiaanse kerken suggereren. De muurschilderingen van de apsidiolen, ontdekt tijdens opgravingen, dateren uit de 12e eeuw.

In de middeleeuwen was de kerk een pelgrimsplaats die verbonden was met het relikwie van het Heilige Kruis, tussen 1100 en 1150, dat haar huidige naam verdiende. De herhaalde aardbevingen (1494, 1556, 1564) beschadigden de structuur, resulterend in gedeeltelijke dijken en de transformatie van een crypte in een ossuarium. In de 18e eeuw werden gewelven en uitlopers toegevoegd om het gebouw te stabiliseren, terwijl de klokkentoren, in 1564 ingestort, werd herbouwd in 1569. Gerangschikt een historisch monument in 1943, de kerk profiteerde van grote restauraties uit 1978, onthullen haar crypten en het herstellen van de oorspronkelijke grond.

De heilige Dalmas, een centrale figuur in de geschiedenis van de plaats, zou Dalmace van Pavia, een Italiaanse missionaris van de derde eeuw. Volgens de legende werd hij onthoofd door overvallers bij de Fenestre pas, waarna zijn lichaam, vervoerd door vaarzen, stopte bij Pedona (nu Borgo San Dalmazzo), waar een Benedictijnse abdij werd opgericht ter ere van hem rond 610-614. Deze abdij, geplunderd door de Saracenen in de tiende eeuw, herbouwde zijn netwerk van priories na 985, waaronder Valdeblore. De donatie van 1060 door de heren Rostaing en Adelaide markeerde het lokale anker van de kerk, vervolgens geïntegreerd in het bisdom Nice.

Archeologische opgravingen onthulden unieke overblijfselen, zoals de 12e eeuwse fresco's en de drie crypten, waaronder de centrale, hedendaagse kerk. De noordelijke crypte, gevuld met een aardverschuiving, werd herontdekt in 1978. Het restauratiewerk, geleid door architect Jean-Claude Yarmola, hielp om het oorspronkelijke niveau van de bodem te herstellen en de toegang tot crypten te herstellen. Het gebouw illustreert aldus de architectonische en culturele evolutie van een alpiene priorij, gekenmerkt door aardbevingen en liturgische aanpassingen.

De klokkentoren, herbouwd in 1740 na zijn instorting in 1564, en de 18e eeuwse kluizen getuigen van opeenvolgende reparaties. De klokken, geclassificeerd als roerende voorwerpen, benadrukken het erfgoed belang van de site. Vandaag de dag blijft de kerk een belangrijke getuige van de religieuze en artistieke geschiedenis van de Alpes-Maritimes, waarbij Lombard invloeden, middeleeuwse cultussen en veerkracht tegen natuurrampen worden gemengd.

Externe links