Eerste middeleeuwse kerk XIIe siècle (≈ 1250)
Aanname van een eerste gebouw in het centrum van het dorp.
1ère moitié du XVIIIe siècle
Bouw van de werken
Bouw van de werken 1ère moitié du XVIIIe siècle (≈ 1850)
Uniek schip, koor en originele apse.
1853
Grote restauratie
Grote restauratie 1853 (≈ 1853)
Transformatie in drie schepen, Romeinse inspiratie.
6 décembre 1982
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 6 décembre 1982 (≈ 1982)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (cad. AB 303): Beschikking van 6 december 1982
Kerncijfers
Abbé Esperonnat - Initiator van het werk van 1853
Geïnspireerd door een reis naar Rome.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van de uitvinding-Saint-Étienne d'Escouloubre, gelegen in het departement Aude in Occitanie, vindt zijn oorsprong in een eerste middeleeuwse gebouw van de twaalfde eeuw, waarschijnlijk gelegen op dezelfde locatie. Het grote werk van de huidige kerk dateert echter uit de eerste helft van de achttiende eeuw, met een oorspronkelijke structuur met een enkel schip, uitgebreid door een koor en een halfronde apsis. Dit gebouw, dat in het midden van de 19e eeuw met verwoesting bedreigd werd, werd volledig gerenoveerd tussen 1853 en 1875 onder impuls van Abbé Esperonnat, die elementen introduceerde die geïnspireerd waren door de Romeinse religieuze architectuur, waargenomen tijdens zijn reis in 1852. De transformaties voegden twee kanten samen met stands, waardoor de ruimte in drie schepen werd verdeeld, terwijl de west gevel was voorzien van een klokkentoren met twee arcades.
De interieurdecoratie, uitgevoerd in gips en hout, combineert anti-quitant motieven (kras friezes, rinceaux, balustrades met Hermes) typisch voor de Empire stijl Sommige barokke engelen, gelegen boven de zijdeuren, kunnen afkomstig zijn van een eerdere decoratie, wat een superpositie van stijlen door de eeuwen heen suggereert. Deze hybridisatie wordt geïllustreerd door de vierdelige houten en gips daken, versierd met caissons. In 1925 werd nieuw werk verricht om de door vocht veroorzaakte degradatie aan te pakken, zonder de 19e-eeuwse restauraties significant te veranderen.
Gerangschikt als een historisch monument bij decreet van 6 december 1982, de kerk behoudt ook externe gesneden resten, als een man hoofd ingebed in de zuidelijke muur van de sacristie, afkomstig van Castel d'Os kasteel. Dit detail, samen met de persistentie van de onderliggende middeleeuwse structuren, onderstreept de historische stratificatie van de site. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een architectonische getuigenis van de liturgische en esthetische aanpassingen uitgevoerd op het Occitaanse platteland tussen het Oude Regime en de Derde Republiek.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen