Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van de Karmelieten van Perpignan, gebouwd in de 14e eeuw, was onderdeel van een klooster opgericht in de arme wijken van de stad al in 1270. De bouw begon in 1325, terwijl het klooster, opgericht tussen 1333 en 1342 werd ontmanteld in de 19e eeuw en herbouwd in het Château de Villemartin door de dichter Alexandre Guiraud. Het gebouw, van Languedoc Gotische stijl, had een uniek schip, zijkapellen en een veelhoekige bed, met een crypte toegevoegd in de 15e eeuw.

In de 17e eeuw werd een deel van het klooster omgevormd tot een koninklijk arsenaal, en de kerk diende als militair depot. In 1791 vestigde het leger zich permanent op het terrein, wat resulteerde in de gedeeltelijke vernietiging van de gebouwen. Het klooster, dat in 1830, werd ontmanteld, werd herbouwd in Aude, terwijl de kerk, verbrand in 1944 door de Duitsers, verloor zijn dak en gewelven, gedeeltelijk ingestort in 1961. Latere opgravingen onthulden polychroom vuur en middeleeuwse resten.

Geclassificeerd als een historisch monument in 1906, de kerk onderhoudt nu een gotisch marmeren portaal versierd met gesneden hoofdsteden, aartssleutels en gedeeltelijke muren. De overblijfselen getuigen van het historische belang, tussen religieus leven, militaire bezetting en opeenvolgende vernietiging. De restauraties van de jaren zestig stabiliseren de ruïnes, maar het gebouw blijft gedeeltelijk in ruïnes, beschermd om zijn erfgoed waarde.

De site was oorspronkelijk gelegen buiten de 12e eeuwse wallen, voordat werd geïntegreerd in de nieuwe behuizing aan het einde van de 13e eeuw, in de buurt van het koninklijk kasteel. De Karmelieten woonden daar tot de Revolutie en hielden de plaats in stand ondanks de militaire transformaties. Het klooster, een belangrijk element van het monument, werd in extremis gered door Guiraud, die hem een poëtisch werk wijdde, Le Cloître de Villemartin.

Externe links