Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van de tempeliers van Luz-Saint-Sauveur, ook bekend als de Sint Andreaskerk, werd gebouwd in de 12e en 13e eeuw. Hoewel verbonden met de Tempeliers, werd het in feite beheerd door de Hospitallers van de Orde van Sint-Jan van Jeruzalem, die het ontving als een erfenis van de Sint-Andreas familie in de 14e eeuw. Deze laatste voegde een versterkte behuizing toe aan 14 zijden, met gekranste muren en sloot, om de bewoners te beschermen tegen aanvallen door de miquelets, Spaanse bandieten.

In het midden van de 14e eeuw veranderde de Hospitallers de kerk in een toevluchtsoord door het schip en het bed te verhogen om een rond pad te installeren. De kapel Notre-Dame-de-la-Pitié werd toegevoegd in de 17e eeuw, als reactie op een uitbraak van zwarte pest die het gebied rond 1650 verwoestte. In 1865 werd een nieuwe deur geopend in het noorden om de toegang te vergemakkelijken, en in 1876 diende de klokkentoren kort als militaire gevangenis.

De kerk bewaart opmerkelijke elementen zoals een 17e eeuws gouden houten meesteraltaar, een polychrome pietà uit dezelfde periode, en geschilderde doeken. De kapel van Saint-Roch herbergt een muurdecoratie uit 1670, terwijl fresco's uit de 15e eeuw de kapel van de Maagd sieren. Een historisch monument in 1840, belichaamt de middeleeuwse en defensieve geschiedenis van de Luzvallei, gekenmerkt door grensconflicten en epidemieën.

De site is onlosmakelijk verbonden met het nabijgelegen Château Sainte-Marie (op de stad Esterre), gebouwd in de 10e eeuw door de Graven van Bigorre en achtereenvolgens bezet door de Hospitallers en de Engelsen. Deze twee gebouwen illustreren de strategische rol van Luz-Saint-Sauveur, het kruispunt van de Pyreneeënvalleien en de machtspositie tussen Bigorre en Aragon.

Tegenwoordig is de Tempelierskerk het symbool van het religieuze en militaire erfgoed van de Pyreneeën. De hybride architectuur .

Externe links