Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het collegiaal Notre-Dame des Andelys, opgericht in 1225 op de ruïnes van een klooster van vrouwen opgericht in 511 door Saint Clotilde, echtgenote van Clovis I, is de oudste kloosterstichting getuigd in Boven Normandië. Gerangschikt als een historisch monument in 1840, het combineert een verscheidenheid aan architectonische stijlen, met een 13e eeuwse gevel gedeeltelijk gerestaureerd in de 19e eeuw, een flamboyante zuidelijke gotische portaal (15e tot 16e eeuw), en een noordelijke Renaissance portaal, gebouwd tijdens de regering van Hendrik II (1547 Het gebouw, van grote afmetingen (70 m lang, 24 m breed bij de transept), ooit gehuisvest een centrale pijl vernietigd tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De bouw en verfraaiing werden voortgezet tot de 17e eeuw, met grote restauraties uitgevoerd in 1860 door architect Alphonse Durand. De glas-in-loodramen, grotendeels gemaakt door 15e eeuwse glasmeesters, omvatten werken van Arnoult de Nijmegen (1475 Deze glas-in-loodramen werden in de 19e eeuw gerestaureerd door Édouard Didron, Pierre Gaudin en de Duhamel Marette werkplaatsen. Een fries gesneden onder de noordelijke ramen illustreert scènes van het landelijke leven.

De kerk onderhoudt een houten buffet van 1573 gebeeldhouwd met bijbelse, mythologische en wetenschappelijke scènes, evenals een modern instrument dat Aristide Cavaillé-Coll ondertekende. Onder zijn schilderijen bevinden zich drie schilderijen van Quentin Varin (circa 1612), meester van Nicolas Poussin, en een werk van Jacques Stella (1640). Het standbeeld omvat een 16e-eeuwse gebeeldhouwde groep die de begrafenis vertegenwoordigt, afkomstig van de Chartreuse de Bourbon-lèz-Gaillon. Verschillende grafstenen uit de 13e en 17e eeuw zijn ook aanwezig, waaronder die van Richard de Saint-Laurent (circa 1254), Dean van het hoofdstuk van Andely.

Het college is ook verbonden met literaire figuren: Marie de Lamperière, echtgenote van Pierre Corneille, en haar zwager Thomas Corneille worden daar begraven, hoewel hun begrafenissen onbereikbaar blijven. In 1656 ontving de kerk een relikwie van Saint Clotilde (een kust), die haar status als vereringsplaats versterkt. De graven van de voormalige heren van Radeval, genoemd in 1718 door Nicolas Bertin, waren nabij het hoge altaar. Het gebouw, eigendom van de gemeente, getuigt dus van een uitzonderlijk artistiek, historisch en religieus erfgoed, gekenmerkt door Vlaamse, renaissante en barokke invloeden.

Externe links