Stichting van de Priorij vers 1125 (≈ 1125)
Lisiard de Crépy stichtte de priorij aan Châlons.
XIIIe siècle
Uitbreiding van het koor
Uitbreiding van het koor XIIIe siècle (≈ 1350)
Twee armen toegevoegd in transept.
1918
Vernietiging tijdens de oorlog
Vernietiging tijdens de oorlog 1918 (≈ 1918)
Instortingen door Duitse pensionering.
1925-1930
Naoorlogse restauratie
Naoorlogse restauratie 1925-1930 (≈ 1928)
Reconstructie geleid door Lucien Sallez.
1919 et 1933
Historische monumenten
Historische monumenten 1919 et 1933 (≈ 1933)
Bescherming van de kerk en het kerkhof.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk: bij decreet van 15 oktober 1919; Voormalige gemeenschappelijke begraafplaats en de steunmuur: classificatie bij decreet van 7 juni 1933
Kerncijfers
Lisiard de Crépy - Bisschop van Soissons
Vond de priorij rond 1125.
Lucien Sallez - Hoofdarchitect
Regisseerde de restauratie (1925-1930).
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Viel-Arcy, gelegen in het departement Aisne in de regio Hauts-de-France, is een religieus gebouw waarvan de oudste delen dateren uit de 12e eeuw. De halfronde apsis boog in cul-de-four en het schip, gedateerd uit deze periode, getuigen van zijn middeleeuwse oorsprong. Het gebouw werd vergroot in de 13e eeuw door de toevoeging van twee armen vormen transept, gewelfd met kernkoppen, terwijl de gebouwde klokkentoren overstijgt de noordelijke arm. De zuidelijke arm, herbouwd in de 16e eeuw als een kapel gewijd aan Saint Fiacre, gehuisvest relikwieën tot de Eerste Wereldoorlog.
De geschiedenis van de kerk is verbonden met Lisiard de Crépy, bisschop van Soissons, die rond 1125 de priorij van Vieil-Arcy stichtte, verbonden aan de abdij Saint-Pierre-aux-Monts de Châlons. Onder de Ancien Régime was de parochie afhankelijk van het bisdom Soissons, en het bestuur ervan werd gedeeld tussen de begunstigde van de priorij, de commandant van het commando van Mont-de-Soissons en de priorij van Notre-Dame de Braine. De kerk werd zwaar beschadigd tijdens de Duitse retraite in 1918 (het instorten van muren, gewelven en klokkentoren), en werd tussen 1925 en 1930 gerestaureerd door architect Lucien Sallez, onder auspiciën van de historische monumenten. Het is geclassificeerd sinds 1919 voor het gebouw en 1933 voor de voormalige gemeenschappelijke begraafplaats en de steunmuur.
De architectonische elementen weerspiegelen opeenvolgende veranderingen: het schip en de zuidkant, plafond met schijnbare solives, contrast met de noordkant bedekt door een eenvoudig paneel. De muren van de onderkant werden in de moderne tijd veranderd, wat de evolutie van liturgische en gemeenschapsbehoeften illustreert. Vandaag de dag blijft de kerk een mijlpaal getuige van het picardische religieuze erfgoed, gekenmerkt door de conflicten van de twintigste eeuw en de daaropvolgende restauraties.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen