Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame d'Appeville, ook bekend als Saint-Étienne, is een katholiek religieus gebouw gebouwd in het begin van de 13e eeuw onder auspiciën van de abdij van Lessay, die eigenaar was van het. Het werd gebouwd met een enkele straal, met uitzondering van de westelijke veranda, en waarschijnlijk gefinancierd door deze Benedictijner abdij. Zijn plan, typisch voor de regio, is vergelijkbaar met dat van de kerken van Gorges en Saint-Georges-de-Bohon, met een uniek schip, een plat nachtkoor en een opvallende transept.

In de 14e eeuw werden de ramen, inclusief die op de westelijke gevel, vergroot en werden uitlopers toegevoegd om de laatste spanwijdte van het koor te versterken. De veranda voor de westelijke poort, laatgotische stijl, dateert uit de 15e eeuw. In de 16e eeuw werd de centrale toren verrijkt met hoekklokken en waterspuwers, terwijl in de 18e eeuw een sacristie werd toegevoegd. De kluis en het bovenste deel van de pijl werden tussen 1876 en 1877 gereconstrueerd, wat de laatste grote veranderingen markeerde.

Het gebouw onderscheidt zich door zijn 13e eeuwse vierkante toren, die dienst doet als een toren-lantaarn en een klokkentoren, met een slanke achthoekige pijl. Deze toren beschikt over vijf lange bogen, waarvan sommige blind zijn, terwijl de baaien zijn versierd met zuilen en polylobes. Een historisch monument in 1950, de kerk huizen opmerkelijke meubels, waaronder een 18e eeuwse preekstoel, een 16e eeuwse bentier, en polychrome muurschilderingen gerestaureerd sinds 2010.

Het liturgische meubilair omvat ook middeleeuwse doopvont, een 17e eeuwse Maagd met Kind, en een 18e eeuwse lutrin. Een 20e eeuws glazen raam, een werk van L. Mazuet, en een 17e eeuws kerkhof kruis, afzonderlijk geclassificeerd, voltooien dit erfgoed. Historische bronnen, zoals de werken van P. de Longumare (1899) en Marc Thibout (1966), onderstrepen het architectonische belang en de band met de abdij van Lessay, een regionaal spiritueel en economisch centrum.

De kerk illustreert de evolutie van de architectonische stijlen in Normandië, van het begin van de 13e eeuw gotiek tot renaissance en klassieke toevoegingen. Zijn classificatie in 1950 weerspiegelt zijn erfgoed waarde, terwijl recente restauraties, zoals die van muurschilderingen, zorgen voor het behoud ervan. Het blijft een actieve plaats van aanbidding en een getuige van de religieuze en artistieke geschiedenis van Neder-Normandië.

Externe links