Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame-de-la-Nativity kerk van Othis, gelegen in Seine-et-Marne, werd gebouwd tussen de late 15de en vroege 16de eeuw in de flamboyante gotische stijl, gedeeltelijk hergebruikt metselaars uit een eerdere 14de eeuws gebouw. Alleen de westelijke gevel, voltooid in 1573, en de aartssleutels zijn Renaissance. Deze gevel, beschouwd als een van de meest opmerkelijke in het departement, combineert een uitbundige gesneden decoratie (vess, nis, niches met beelden van de kardinaal Vertus) met een evenwichtige samenstelling, ondanks ongebruikelijke verhoudingen.

Binnen onthult de kerk een trapeziumvormige vlak met een schip van vier spanten geflankeerd door bodems, verlengd door een vijfzijdige apsis. De monocilindrische pilaren, de afwezigheid van formets en vierpartijenkluizen weerspiegelen een economie van middelen, terwijl details zoals de hanger kluissleutels of de Renaissance dais waarin een standbeeld van de Maagd staat getuigen van gemengde stilistische invloeden. De klokkentoren, voor de gevel, heeft een gebouw loodrecht op de as van het gebouw, een zeldzaam kenmerk.

In 1875 werd een historisch monument gebouwd en tussen 1984 en 1988 werd de kerk gerestaureerd. Vandaag, aangesloten bij de parochie West-Goële, het huisvest geclassificeerd meubilair, waaronder een 18e eeuws hoog altaar, een altaarstuk geïnspireerd door Raphael, en begrafenis platen uit de 16e-17e eeuw. De geschiedenis weerspiegelt de artistieke overgangen tussen gotiek en renaissance, evenals de budgettaire beperkingen van een landelijke parochie.

De toekenning van de gevel aan een architect blijft besproken: als de naam van Jean Goujon zonder bewijs wordt opgeroepen, suggereert Léon Palustre een toenadering met de kerk Notre-Dame de La Ferté-Milon, toegeschreven aan Philibert Delorme. De oude bronnen (Aufauvre, Fichot, Palustre) benadrukken de uitzonderlijke beeldhouwkundige kwaliteit van de gevel, ondanks latere verminkingen. De inwijding van de kerk in 1599 door Guillaume Rose, bisschop van Senlis, markeert een late episode van zijn middeleeuwse geschiedenis.

De zijwaartse verhogingen en het bed, behandeld met soberheid, contrasteren met de gevel. De zuidelijke muur, grenzend aan het park van het stadhuis, onthult een uitkijkpunt versierd met een entablement en een rozet, toegevoegd later. Binnen, het schip, indirect verlicht door de onderkant, benadrukt details zoals gesneden lamp-butts of gedeeltelijke ramen. Leabside, nuchter, richt aandacht op het barokke altaarstuk, een kopie van een werk van Raphael.

Het meubilair omvat geclassificeerde voorwerpen (gesmede ijzeren lutrin, retables, funeraire platen) en onbeschermde populaire werken, zoals een Christus aan het Kruis of een 16e eeuwse Kindmaagd. Begrafenis platen, waaronder die van Louise Lovet (1587) of David Le Roy (1642), illustreren de lokale seigneuriële geschiedenis. De kerk, nu open voor onregelmatige aanbidding, blijft een getuigenis van de architectonische en sociale veranderingen van de regio Parijs tijdens de Renaissance.

Externe links