Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame-de-Bonne-Garde kerk van Dun-sur-Meuse is een religieus gebouw uit de eerste helft van de 14e eeuw, met belangrijke veranderingen in de 18e eeuw. Het is gelegen in het departement Maas, in de regio Grand Est, en maakt deel uit van het architectonisch erfgoed van de voormalige Lotharingen. Zijn classificatie als historisch monument bij decreet van 10 januari 1920 getuigt van zijn culturele en historische belang.

De locatie van de kerk, op 1 Rue du Pape Etienne in Dun-sur-Meuse, is gedocumenteerd in de Merimée basis, met geografische nauwkeurigheid geacht bevredigend. Het gebouw behoort tot de gemeente en de beschermingsstatus omvat de gehele structuur. Hoewel beschikbare bronnen (monument, interne gegevens) niet gedetailleerd het huidige gebruik, de historische rol als een plaats van aanbidding en gemeenschap verzamelen is onmiskenbaar.

De bouwperioden, verdeeld over de Middeleeuwen en de moderne tijd, weerspiegelen de architectonische en religieuze evoluties van de regio. De classificatie van 1920 onderstreept zijn erfgoedwaarde, terwijl de Creative Commons licentie-inzendingen voor foto's een hedendaagse interesse tonen in de bewaring en verspreiding ervan.

In de middeleeuwen dienden kerken als Notre-Dame-de-Bonne-Garde als een spiritueel en sociaal centrum voor dorpen. In de Maas, een regio die gekenmerkt wordt door plattelandsgeschiedenis en grensconflicten, speelden deze gebouwen een sleutelrol in de cohesie van gemeenschappen, waar religieuze kantoren en burgerbijeenkomsten plaatsvonden.

De veranderingen van de 18e eeuw, een periode van architecturale en religieuze vernieuwing in Frankrijk, zou kunnen overeenkomen met stilistische of functionele aanpassingen. De bronnen vermelden echter niet de precieze redenen voor dit werk of de actoren die bij de uitvoering ervan betrokken zijn.

Het gebrek aan details over de sponsors of ambachtslieden die aan de bouw ervan werkten, beperkt de kennis van de specifieke geschiedenis. De status als historisch monument en de ligging ervan in een erfgoedrijk gebied (zoals blijkt uit Insee Code 55167) maakt het echter een bevoorrechte getuige van de lokale en regionale geschiedenis.

Externe links