De bouw begint XIIIe siècle (≈ 1350)
Start het eerste werk van de kerk.
XVe siècle
Grote uitbreidingen
Grote uitbreidingen XVe siècle (≈ 1550)
Koor, veranda en toren gebouwd.
6 mai 1915
Historisch monument
Historisch monument 6 mai 1915 (≈ 1915)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Box AR 402): Beschikking van 6 mei 1915
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Quimperlé, geclassificeerd als een historisch monument sinds 1915, heeft zijn oorsprong in de 13e eeuw, toen de bouw begon. Het koor, zijveranda's en torens dateren echter uit de 15e eeuw, wat een opmerkelijke architectonische evolutie weerspiegelt. Het schip behield zijn primitieve karakter en bood een zeldzame getuigenis van middeleeuwse Bretonse religieuze kunst. De zuidelijke en noordelijke veranda's, die kenmerkend zijn voor het gebouw, worden overdekt door kamers die via zijtrappen bereikbaar zijn, een architectonisch karakteristiek voor de periode.
De zuidelijke veranda onderscheidt zich door zijn rijk versierde interieurniches, terwijl de noordelijke veranda is gestructureerd door twee tweeling arcades rusten op een centrale pijler. De laatste draagt een zegen en wordt bekroond met een dais, een illustratie van de zorg gegeven aan liturgische details. De tympanum van de grote arcade heeft gesneden badges, en de gevel is versierd met crossettes, typische elementen van het flamboyante gotische sierrepertoire. Deze stilistische kenmerken, gecombineerd met latere toevoegingen, benadrukken de dualiteit van artistieke invloeden (middeleeuwse en Renaissance) die het gebouw vormgegeven.
De kerk is gevestigd in de plaats Saint-Michel in Finistère (regio Bretagne) en behoort tot de gemeente Quimperlé. Zijn classificatie in 1915 beschermt zowel religieus als architectonisch erfgoed, waar spirituele functies en historisch erfgoed worden gemengd. De bronnen, zoals de basis van Merimée en Monumentum, bevestigen haar status als gemeenschappelijk eigendom en haar potentiële openheid voor het publiek, hoewel de praktische modaliteiten (bezoeken, evenementen) niet in de geraadpleegde archieven worden beschreven.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen