Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Hemelvaart van Metz, gelegen aan de Rue de la Chèvre, is een rooms-katholiek gebouw gekenmerkt door zijn Jezuïeten erfgoed. Gebouwd op de plaats van een voormalige Calvinistische tempel in beslag genomen in 1642 werd de eerste steen gelegd in 1665 onder leiding van Claude de Bretagne, voorzitter van het Metz parlement. Het werk, onderbroken door financiële beperkingen en de Nederlandse Oorlog (1676), werd pas in 1735 hervat en eindigde in 1739 met een plechtige inwijding in 1741 door bisschop Saint-Simon.

Het monument belichaamt de Counter-Reform: de Jezuïeten, die sinds 1622 in Metz waren geweest, vestigden hun college en kerk, bijgenaamd "Creve-Coeur" door de Hervormden. In 1744 verwelkomde de kerk koningin Marie Leszczynska en de Dauphin voor een ceremonie waarin Lodewijk XV werd geprezen als "Louis de Geliefde." Na de Revolutie werd het een Decadar Tempel (1795) voordat het werd gerestaureerd tot Katholieke eredienst in 1802, vervolgens gerestaureerd in 1833 door architect Pierre-François Gautiez.

De architectuur, geïnspireerd door het Parijse Jezuïet noviciaat, huisvest opmerkelijke meubels (confessionals van de achttiende eeuw, standbeeld van Molknecht) en de glas-in-lood ramen van Laurent-Charles Marshal (1841 Het orgel, gehuisvest in een buffet van 1729, is een Mutin-Cavaillé-Coll instrument gespeeld door meesters als Widor of Dupré. In 1968 werd een historisch monument opgericht en de kerk blijft een belangrijke culturele en spirituele plaats, verbonden met figuren als Paul Verlaine, gedoopt in 1844.

De Messin context is die van een grensstad, hoofdstad van de Trois-Évêchés (Metz, Toul, Verdun) die in 1648 in Frankrijk is geïntegreerd. Onder Lodewijk XIV is Metz een strategisch bolwerk, met een invloedrijk parlement en een dynamisch intellectueel leven, tussen religieuze spanningen (sluiting van de Calvinistische tempel) en artistieke invloed (invloed van Poussin, Lully). De kerk symboliseert dus de kerkelijke strijd en het monarchie prestige.

Na de onderdrukking van de Jezuïeten (1762) namen de Benedictijnen van Saint-Symphorien het college over tot 1794. Tijdens de Revolutie werd het gebouw omgedoopt tot Tempel Décadaire en verwelkomde Jacobin clubs (1700 zitplaatsen). In de 19e eeuw werd het opnieuw parochie en verrijkt met verhalende glas-in-loodramen (cycli van de Maagd, Petrus en de Kerk), getuigen van de glasbewerkingstechnieken van de eeuw. Zijn orgel, geclassificeerd in 1968 als de kerk, trekt nog steeds concertisten en muziekliefhebbers aan.

Externe links