Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame-de-l'Assomption de Thiviers kerk, gelegen in Dordogne, heeft een originele structuur gekenmerkt door grote transformaties. Volgens Felix de Verneilh was het aanvankelijk bedekt met twee Byzantijnse koepels (een op het schip, een op het transept), die nu ontbreekt. Abside in hemicycle, gereconstrueerd in de 13e eeuw met een vlakke achtergrond, en de uitbreiding van het schip door twee spanen (een die de klokkentoren ondersteunt) getuigen van een significante architectonische evolutie. De hoofdsteden van de 12e eeuw, bewaard in het transept en het koor, illustreren een eenvoudige maar pittoreske uitvoering, kenmerkend voor de regionale romaanse kunst.

In de 16e eeuw vonden grote veranderingen plaats: het schip was volledig gewelfd met agglomeratie, en de ingestorte koepels werden vervangen door sterrenkluizen (1511 voor het transept, 1515 voor het schip), zoals blijkt uit de gegraveerde data. Een uitspraak van het parlement van Bordeaux in 1503 beval zelfs de toewijzing van de inkomsten van de aartspriester aan reparaties. De courière, een zeldzaam element in Périgord, wordt bewaard onder de kluis, met de nadruk op de invloed van de kerken van het zuidwesten. Dit werk weerspiegelt de structurele uitdagingen en stilistische aanpassingen van de tijd.

De negentiende en achttiende eeuw werden gekenmerkt door kritische restauraties. In 1782 werd de klokkentoren gerepareerd, terwijl in 1852, een rapport van architect Bouillon onthulde dat er geen funderingen waren die de stabiliteit van het gebouw bedreigen. De werken tussen 1860 en 1865 (zuidkust, uitlopers) en de wederopbouw van de klokkentoren en westelijke gevel door Jean-Louis Labbé in 1882 redden de kerk van de ruïne. In 1886, werden extra versterkingen (dubbele muren, uitlopers) gemaakt. In 1926 bewaarde de kerk ook glas-in-loodramen uit de late 19e eeuw, waaronder één van Lucien-Leopold Lobin.

Het erfgoed van de kerk ligt in de primitieve romaanse hoofdsteden (XII eeuw) en de turbulente architectonische geschiedenis, die de overgangen tussen Byzantijnse, Gotische en neoklassieke stijlen illustreren. De bronnen, zoals de geschriften van Felix de Verneilh of de rapporten van architecten Bouillon en Labbé, documenteren deze ontwikkelingen, hoewel bepaalde beweringen (zoals het bestaan van de koepels) nog steeds worden besproken wegens gebrek aan materieel bewijs. Het gebouw belichaamt zo de uitdagingen van het behoud en de historische lagen van een groot landelijk monument in New Aquitaine.

Externe links