Onze-Lieve-Vrouw van de Kerk à Guernes dans les Yvelines

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Hemelvaart van Guernes, gedeeltelijk ingestort in 1924, werd herbouwd tussen 1948 en 1954 onder leiding van architecten Pierre Barniaud en Maurice Plançon, dankzij de fondsen verzameld door Abbé Clément Grouet. De klokkentoren, toegevoegd in 1957, piekt op 23,50 m en domineert een sobere gevel. Het gebouw keurt een versterkte betonnen structuur goed, met vijf gebroken bogen die een hybride frame (hout en beton) ondersteunen, en een vulling van gecoate parpaings. Het extreme tellen weerspiegelt naoorlogse budgettaire beperkingen, terwijl het herinterpreteren van gotische elementen zoals gebroken bogen.

De 21 glas-in-lood ramen, gemaakt door Maurice Rocher (schilderen) en Jacques Degusseau (meester glasmaker), zijn het meest opmerkelijke element van de kerk. Ze illustreren de Franse Marian heiligdommen door middel van 18 glazen ramen, met behulp van kleurloze glazen voor figuren Dit werk maakt deel uit van de Heilige Kunst Workshops, een christelijke artistieke beweging uit de jaren vijftig, die moderniteit en spiritualiteit combineert. De Maagd gebeeldhouwd door Gustave Dermigny siert de gevel en versterkt het Marian karakter van de plaats.

Gerangschikt als historisch monument in 2021, belichaamt de kerk een bescheiden maar coherent voorbeeld van religieuze rationalistische architectuur, typisch voor naoorlogse wederopbouw. Het eenvoudige plan (één schip en apse op drie secties) en de economische materialen (fibrocement, mechanische tegels) getuigen van de materiële uitdagingen van die tijd. Ondanks zijn soberheid onderscheidt het zich door zijn iconografische eenheid en zijn integratie in het Yvelines erfgoedlandschap.

De locatie van de kerk, rue de l'Abbé-Grouet in Guernes (Yvelines), en de inscriptie in het kadaster (parcelle AB 230) onderstrepen zijn territoriale anker. Het eerste project was het vervangen van een verwoest gebouw, terwijl tegemoet kwam aan de liturgische behoeften van een landelijke parochie die sociale veranderingen doormaakte na de Tweede Wereldoorlog. De klokkentoren, oorspronkelijk gepland in beton, werd uiteindelijk bedekt met leisteen, wat een late esthetische evolutie markeert.

De architecten gaven de voorkeur aan een schijnbare frame binnen, waar de betonnen portals de ruimte ritme geven, terwijl de buitenkant deze structuur verbergt achter een gladde coating. Deze dualiteit tussen externe bezuinigingen en interne expressiviteit kenmerkt vele kerken herbouwd in de jaren 1950. De afwezigheid van een model rond rechthoekige gaten accentueert deze vrijwillige eenvoud, die een gestripte spiritualiteit dient.

Externe links