Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-de-l'Assomption de Beauvois-en-Vermandois is een symbolisch monument van deze landelijke gemeente Aisne, in de regio Hauts-de-France. Hoewel de oorspronkelijke bouwperiode niet in de bronnen is gespecificeerd, is de geschiedenis ervan nauw verbonden met de omwentelingen van de twintigste eeuw. Het dorp, opgericht als parochie in 1238 na het scheiden van het gehucht Tombes, zag zijn kerk, onder andere gebouwen, volledig verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. De Duitsers bezetten het gebied tussen 1914 en 1918 en staken het dorp in brand om de Hindenburg Line te bouwen, een verdedigingslinie op het Sint-Quentinkanaal.

De wederopbouw van de kerk en het dorp strekte zich meer dan tien jaar na de wapenstilstand van 1918 uit. De bewoners, geëvacueerd naar Vraignes-en-Vermandois tijdens het conflict, keerden geleidelijk terug om hun huizen te herbouwen in precaire omstandigheden, met tijdelijke huizen. De bevolking, die 465 inwoners in 1911, daalde tot 284 in 1921 vanwege het lijden en materiële schade. Op 17 oktober 1920 ontving de gemeente het Oorlogskruis 1914-1918. Het plaatselijke gedenkteken brengt hulde aan de 12 soldaten en 5 burgerslachtoffers van Beauvois-en-Vermandois.

Voor deze tragische gebeurtenissen was Beauvois-en-Vermandois een agrarisch en landelijk dorp, doorkruist door belangrijke handelsroutes in de 18e eeuw. Daar werd een postrelais opgericht, zoals blijkt uit Cassini's kaart, waardoor reizigers en coaches van paarden konden wisselen. Het dorp was toen afhankelijk van de markiesat van Caulaincourt, die tol eiste over goederen die door zijn wegen gingen. Deze rechten, vastgesteld door een uitspraak van de Conseil d'État du Roi Lodewijk XV in 1734, hadden betrekking op verschillende producten zoals linnen, doek of huishoudelijk gebruik.

Het grondgebied van Beauvois-en-Vermandois werd ook gekenmerkt door eerdere conflicten, met name tijdens de Frans-Duitse oorlog van 1870-1871, waar gevechten plaatsvonden in de gemeente op 18 januari 1871. Deze gebeurtenissen maken deel uit van een rijke lokale geschiedenis, waar de kerk, als een plaats van aanbidding en vergadering, altijd een centrale rol heeft gespeeld in het gemeenschapsleven. Vandaag de dag behoudt het dorp zich een overwegend agrarisch grondgebruik (94,4% in 2018), wat zijn landelijke erfgoed weerspiegelt.

Architectuur is de huidige kerk het resultaat van de wederopbouw na 1918, na de systematische vernietiging door Duitse troepen. De overblijfselen van de oude kerk, zoals die van het gehucht Tombes en de 19e eeuwse houten windmolen, blijven alleen in archieven en oude kaarten, zoals de Cassini kaart. Deze historische documenten laten ons toe om de evolutie van het dorp te traceren, van zijn verschijning in 1145 onder de naam Belvarius tot zijn huidige naam, die werd aangenomen om het te onderscheiden van andere homonieme plaatsen in de regio.

Externe links