Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame-de-la-Nativity kerk van Molières, gelegen in de Dordogne, werd opgericht in 1282 door Edward I van Engeland, met een handvest van douane verleend in 1286. In tegenstelling tot de andere bastaarden, werd het gebouwd weg van het centrale plein, misschien door een slecht geplande stedelijke route of een reeds bestaande kerk. De oorspronkelijke architectuur, geïnspireerd door perigordin modellen zoals Beaumont-du-Périgord, omvatte een enkele nave dogive kluis, een platte bed, en een westelijke gevel geflankeerd door twee torens (alleen de noordelijke toren blijft vandaag). De uitlopers, die onvoldoende worden geacht, zullen de kluizen in de 18e eeuw doen instorten.

In de 15e eeuw werd het nachtkastje opnieuw ontworpen in een flamboyante stijl, terwijl in 1771 de geruïneerde gewelven werden vervangen door een houten paneel, het werk van timmerlieden Bernard Clerc en Joseph Loubiat. Een tekening van Léo Drouyn (1846) getuigt van zijn gedeeltelijk geruïneerde staat: ingestorte dekking op de tweede overspanning en verdwijning van de zuidelijke toren. Tussen 1847 en 1850 verbeterde een grote restauratie de muren met 2 meter, verving het paneel door een basket handvat plafond, en bouwde een neo-gotische kapel op de locatie van de verdwenen zuidelijke toren. De huidige roos op de gevel, afwezig op de tekening van 1846, dateert waarschijnlijk uit deze periode.

Het einde van de 19e eeuw markeerde een radicale transformatie van het bed: de toevoeging van een apsis aan vijf zijden tussen twee parallelle muren, doorboord door neogotische baaien, misschien gericht op het voorbereiden van een uitbreiding tot een drie-nave kerk. De glas-in-loodramen, gemaakt rond 1886 door de glasmeester Henri Feur van Bordeaux, illustreren scènes van het leven van Christus en de Maagd. Andere restauratiecampagnes vonden plaats in 1908 (consolidatie), 1926 (landbouwbedrijven) en tussen 1979 en 1982 (ontheffing van het paneel voor schijnbare boerderijen, restauratie van originele ramen). Een in 1982 ontdekte dooptank met drielobbige bogen werd opnieuw in het gebouw geplaatst.

De kerk, gedeeltelijk geclassificeerd als een historisch monument in 1948 (clocher en gevels) en in 2013 in zijn geheel, getuigt van de architectonische evoluties en historische gevaren van de bastide. Gebrand in 1580 door kapitein Chans de Monsac tijdens de Religieoorlogen, onderging het ook reparaties in de 18e eeuw gedocumenteerd door Jean Secret. Het rechthoekige plan (32 m lang, 12 m breed), zijn unieke schip met vier overspanningen, en zijn 13e eeuwse vierkante klokkentoren (intact) maken het een opmerkelijk voorbeeld van de kerken van perigord bastide, ondanks de ongewone afstand van het stadscentrum.

Universiteitsstudies, zoals die van Evelyne Lemasson, wijzen op twee hypothesen om zijn locatie buiten de stad uit te leggen: ofwel bestond het aan de bastide en werd het a posteriori geïntegreerd naar het perceel, of de locatie werd slecht verwacht. De capaciteit (800 personen) suggereert een ambitieus bastide project, misschien afgebroken. Recente restauraties (1980) trachtten de oorspronkelijke gotische geest te herwinnen, met behoud van de toevoegingen van de 19e eeuw, zoals de versterkte druppelwanden.

Externe links