Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Landevennec is een religieus gebouw gebouwd in de 4e kwart van de 17e eeuw, gelegen in de gemeente Landevennec, in de Finistère regio Bretagne. Dit monument, ingedeeld onder de Historische Monumenten, onderscheidt zich in het bijzonder door zijn klokkentoren, die het onderwerp is van een inscriptie bij volgorde van 11 mei 1932. De locatie van het gebouw, hoewel gedocumenteerd, wordt geschat met a priori bevredigende nauwkeurigheid (noot 6/10), op basis van beschikbare gegevens.

De klokkentoren, een beschermd element van het monument (kadaster onder verwijzing A 1084), is het enige deel dat expliciet wordt genoemd als onderworpen aan een officiële instandhoudingsmaatregel. De kerk behoort nu tot de gemeente Landevennec, zoals blijkt uit de archieven van de Merimée basis. Er wordt geen aanvullende informatie verstrekt over eigentijdse toepassingen (bezoeken, verhuur, accommodatie) of andere bijzondere architectonische componenten.

Beschikbare bronnen, waaronder Monument en bijbehorende interne gegevens, bevestigen zijn status als een lokaal erfgoed, zonder verdere specificatie van zijn geschiedenis, sponsors of latere transformaties. Het exacte adres, 16 Rue Saint-Guénolé, laat toe om het gebouw te situeren in de stedelijke structuur van Landévennec, een dorp dat wordt gekenmerkt door zijn religieuze en maritieme erfgoed in Bretagne.

Ten tijde van de bouw, in de 17e eeuw, was Bretagne een regio die sterk werd gekenmerkt door de invloed van de Katholieke Kerk, met een dicht netwerk van parochies en abdijen. Parochiekerken, zoals Notre-Dame de Landévennec, speelden een centrale rol in het gemeenschapsleven en dienden als een plaats van eredienst, een bijeenkomst en een symbool van het lokale anker. Hun architectuur weerspiegelde vaak de beschikbare middelen en knowhow, evenals de spirituele en sociale prioriteiten van het volk.

De klokkentoren, een beschermd element van dit monument, illustreert het belang van de geluids- en visuele tekenen van aanbiddingsplaatsen op het platteland van Breton. Deze structuren lieten het dagelijks leven (gebedsuren, waarschuwingen) toe om te ritmen en de aanwezigheid van de Kerk in het landschap te bevestigen. De inscriptie uit 1932 maakt deel uit van een bredere benadering van het behoud van het Franse religieuze erfgoed, die in het begin van de twintigste eeuw is gestart om de degradaties in verband met tijd of conflict tegen te gaan.

Externe links