Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Notre-Dame-de-Nantilly de Saumur, gelegen in het departement Maine-et-Loire, wordt geciteerd uit de Karolingische periode in een diploma van Charles II le Chauve. In de 11e eeuw verscheen het als een bijlage bij de abdij van Saint-Florent, genoemd in een pauselijke zeepbel van 1003 die zijn eigenschappen bevestigt, waaronder de fiscus Lentinicus met zijn kerk van St. Maria en zijn kapellen Saint-Hilaire en Saint Vincent. Deze referenties zijn te vinden in Codex Rubeus bubbels in de 12e eeuw.

Het huidige schip, het oudste deel, werd gebouwd rond 1120 na de brand van Saumur in 1067, veroorzaakt door Willem VIII van Aquitaine. In de romaanse stijl onderscheidt het zich door zijn tien gekerfde hoofdsteden, toegeschreven aan een enkele kunstenaar, en zijn hoogte verdeeld in twee niveaus. De noordelijke gevel, in tuft, behoudt zijn oorspronkelijke structuur, terwijl de uitlopers 4,50 m dik zijn. Het schip prefigureert de gothic Angelvin al door zijn ernst.

In de 13e eeuw probeerde Paus Urbanus IV in 1263 de kerk uit de monniken van Saint-Florent te verwijderen om twee kanonnen te installeren, maar Clement IV herstelde de abdij in haar rechten. De aartsbisschop van Tyrus, Gilles de Saumur (overleden 1266), werd daar begraven in het koor; Zijn graf, herontdekt in 1614 en 1699, getuigt van het belang ervan. Lodewijk XI paste later een zuidelijke onderpand, piercing de vroege schip muur om een doopkapel te creëren.

De transformaties gingen door in de 14e 15e eeuw, met de gedeeltelijke reconstructie van het transept en het koor, gekenmerkt door zenuwkluizen geïnspireerd door de kathedraal van Angers. De hoofdsteden, herbouwd in de 19e eeuw, imiteren deze stijl. Een ondergrondse kapel, misschien mortuarium, werd tussen de 17e en 19e eeuw omgevormd tot een ossuarium. De kerk herbergde ook een orgel van 1690, gerestaureerd in 2016, en glas-in-lood ramen van de 19e tot 20e eeuw, waaronder die van de werkplaats Lobin (1862) en Marcel Delon (1903).

De kerk werd in 1840 als historisch monument geclassificeerd en werd meerdere keren gerestaureerd: door Charles Joly-Leterme in 1851, Lucien Magne tussen 1893 en 1909 en Gabor Mester de Parajd tussen 1996 en 1998. Dit werk was bedoeld om zijn Romaanse (nef, absidiolen) en gotische elementen (voûts, rozenkransen), evenals zijn interieurdecoraties, zoals de gepantserde kluissleutels van het zuidelijke onderpand, gekoppeld aan Lodewijk XI en de orde van Saint-Michel (1469).

Externe links