Notre-Dame de Rochepaulekerk en Ardèche

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Rochepaule, gewijd aan de Assumption, vindt zijn oorsprong in de elfde eeuw met de oprichting van een Benedictijnse priorij door Pons de Tournon, abt van La Chaise-Dieu. De site, dan afhankelijk van het bisdom Valencia, herbergt een eerste kerk gebouwd door de monniken. De Zwarte Pest (1347-1352) decimeerd de Benedictijnse gemeenschap, waardoor hun begrafenis weg van het dorp, waar later een Mariakapel wordt opgericht, ter geboorte van het gehucht La Chapelle-sous-Rochepaule. Ondanks het episcopale verbod van 1485 werd deze kapel de facto een parochiekerk, bestand tegen de turbulenties van de Religieoorlog (1562-1598), die het naburige dorp vernietigde.

In de zeventiende eeuw vervingen de Minimes de Benedictijnen. Een 1638 rapport beschrijft een gebouw in goede staat, met een klokkentoren, twee klokken, en kapellen gewijd aan Saint Marguerite en Saint Blaise (later weggevoerd door de Doux). De Revolutie (1789) markeerde een keerpunt: de kerk werd gesloten in 1793 en heropend in 1802 onder het bisdom Mende, voordat ze werd gehecht aan Viviers in 1822. De Napoleontische kadaster van 1835 getuigt van zijn aanwezigheid, maar het was tussen 1863 en 1865 dat het werd herbouwd op zijn oorspronkelijke site, onder leiding van architecten Louis Besset, Emmanuel Vitou, André Devys en ondernemer Pierre Lafon.

De twintigste eeuw werd gekenmerkt door religieuze spanningen: in 1906 faalde de inventaris van het bezit van de kerk na het uiteenvallen van de toegangsbruggen door het pand. Het gebouw, bedekt met lauzes (clocher gerenoveerd in 1937), onderging grote renovaties in 1989-1990. Zijn glas-in-loodramen, getekend door Thomas Workshops (Valence), illustreren heilige scènes zoals La Nativity (1965) of Saint Jean-François Régis (XIXe). De beelden, waarvan sommige zijn gesneden door de Lyonnais Pierre Vermare of G. Bachini, en de liturgische voorwerpen (altaren, Christus aan het Kruis) geclassificeerd sinds 1982, getuigen van zijn rijke erfgoed.

De parochieorganisatie evolueerde met de geschiedenis: na eeuwen onder het gezag van een enkele parochiepriester, de kerk opgenomen in 1994 het Ensemble Inter Paroissial de Saint-Agrève, vervolgens de parochie Saint-Agrève en Vivarais in 2003. Vandaag de dag, de unieke nave architectuur en laterale klokkentoren, evenals de drie klokken (een uit 1765), maken het een symbool van de ardèche erfgoed tussen Doux en Eyrieux.

Externe links