Kerk van Onze-Lieve-Vrouw à Maisonnay dans les Deux-Sèvres

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame de Maisonnay kerk, gelegen in de Deux-Sèvres, beschikt over architectonische elementen uit de twaalfde eeuw, waaronder de stenen poort, twee westelijke pilaren en twee hoofdsteden vandaag gedeponeerd. Deze resten, evenals de vermelding in 1372 als een versterkte kerk, getuigen van haar defensieve en religieuze betekenis in de Middeleeuwen. De andere verhogingen, in steen, contrasteren met de fijnheid van het portaal, die verschillende constructieve technieken weerspiegelen.

In de 18e eeuw ging het gebouw geleidelijk achteruit: het werd in slechte staat beschreven in de tweede helft van de eeuw, en vervolgens gereduceerd tot het overblijfsel in 1841. Een restauratieproject werd in 1870 voorgesteld door ondernemer Pierre Melin, gevestigd in Melle. De kerk, herbouwd volgens dit plan, werd gezegend op 1 september 1872, markeren haar herleving na decennia van verlatenheid.

Aan het begin van de 20e eeuw ging het werk verder met de toevoeging van een klokkentoren die door een achthoekige pijl in lei werd overtroffen, evenals de restauratie van de gevel rond 1910. Deze laatste interventie, onder leiding van de ondernemer Goubault, de timmerman Goudeau en de beeldhouwer Auguste Hervé onder leiding van architect Henri Déverin, maakte de kerk zijn huidige verschijning. Het portaal, het enige element dat in opdracht van 27 augustus 1907 als historisch monument is geclassificeerd, blijft de oudste getuige in zijn geschiedenis.

De gebruikte materialen zijn holle tegels voor het schip, leisteen voor de pijl en de lange pootstructuur illustreren de opeenvolgende aanpassingen van het gebouw. De Notre Dame kerk is eigendom van de gemeente en belichaamt zowel een middeleeuws erfgoed als een verlangen naar modern behoud, typisch voor 19e-eeuwse kerkrestauraties in Poitou-Charentes.

Externe links