Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame du Ham is een katholieke kerk gelegen in het dorp Ham, Mayenne (Land van de Loire). De huidige locatie, bij de kruising van de departementale wegen 219 en 264, zou volgens een lokale legende van een wonder: de Maagd zou een stroom hebben getraceerd om aan te geven dat het heiligdom moet worden gebouwd in Ham in plaats van in Rousselière, een nabijgelegen dorp. Deze populaire account verklaart ook de aanwezigheid van een beek over de oude begraafplaats naast de kerk.

De gedocumenteerde geschiedenis van de kerk dateert uit minstens de negende eeuw. In 832 bevestigde Louis le Pieux zijn lidmaatschap in het bisdom Le Mans. In 1095, Ecclesia de Ham genoemd, was het toen eigendom van leken voordat het door Guillaume de Doucelles aan de religieuzen van Sint Vincent du Mans werd overgedragen, in ruil voor duizend Misses voor de redding van zijn overleden vrouw. Guillaume de Doucelles kreeg een conflict tegen zijn vazal Guillaume du Ham, die de kerk claimde. Guillaume de Doucelles' zoon bevestigde uiteindelijk de donatie aan de monniken en veranderde de kerk in een priorij.

De archieven onthullen religieuze spanningen in de 18e eeuw. In 1742 werd de parochiepriester Louis Launay, die door de bisschop "turbulent" werd geoordeeld, in functie gehouden bij een decreet van het parlement. Vier jaar later, in 1746, veroordeelde dominee Nicolas Lejolly twee mannen wegens minachting tijdens de mis. De 1906 inventaris, gekenmerkt door lokale weerstand (400 mensen ondanks de sneeuw), vindt plaats in een gespannen klimaat, met een spierinterventie van vijftien gendarmes die door een gebroken raam.

De huidige kerkarchitectuur is het resultaat van grote veranderingen in de 18e en 19e eeuw. De toren, gebouwd in 1868 volgens de plannen van architect Dromer voor 9,236 frank, gaat vergezeld van wijzigingen zoals het sluiten van lancetramen, vervangen door vol-cinetres, en de toevoeging van twee zijkapellen. De kapel Notre-Dame de Pitié (1576), de kraampjes en de biechtstoel (1890) en het centrale altaarstuk (18de eeuw) getuigen van deze evolutie. In 1962 werd een ambitieuze restauratie uitgevoerd door Abbé Bernard Chardon, die fresco's, glas-in-loodramen (economische techniek gebaseerd op hars) moderniseerde en in 1978 keramiek in het koor plaatste.

De laatste artistieke interventies dateren uit 1987, met het beeld van twee standbeelden in iep voor het hoge altaar door Alain Legros, aangevuld met twee eikenbeelden in de zijkapellen. Deze hedendaagse toevoegingen zijn geïntegreerd in een gebouw waar middeleeuwse legendes elkaar overlappen, seigneuriale conflicten en architectonische transformaties gekoppeld aan liturgische en gemeenschapsbehoeften.

Externe links