Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame Church is een religieus gebouw in het departement Maine-et-Loire in de regio Pays de la Loire. De bouw beslaat twee belangrijke perioden: de eerste helft van de 16e eeuw (1500-1542) voor de eerste wederopbouw, en de tweede helft van de 19e eeuw (1866-1877) voor de versterking en voltooiing onder leiding van architect Auguste Beignet. Deze werken weerspiegelen een stilistische evolutie, die laat middeleeuwse erfgoed en neogotische invloeden van de 19e eeuw mixt.

De kerk wordt beschermd als historische monumenten door twee opeenvolgende inscripties: de klokkentoren in 1963 en het hele gebouw in 1994. Deze ranglijsten benadrukken zijn erfgoedwaarde, zowel voor zijn architectuur als voor zijn rol in de lokale geschiedenis. Het eigendom van de kerk behoort tot de gemeente Beaufort-en-Anjou, die haar verankering in de gemeenschap en het religieuze leven van het grondgebied bevestigt.

Beschikbare bronnen, waaronder de bases Merimée en Monumentum, specificeren dat het officiële adres van de kerk 10 Place Notre-Dame is. De ligging, met een gemiddelde geografische precisie (niveau 5/10), maakt het een centrale bezienswaardigheid in het stedelijke landschap van Beaufort-en-Anjou. De beschermde elementen zijn met name de klokkentoren en de gehele structuur, die een verlangen naar de algehele instandhouding van het erfgoed aantonen.

De historische context van de reconstructie in de 16e eeuw valt samen met een periode van architecturale vernieuwing in Anjou, gekenmerkt door de overgang tussen de flamboyante gotiek en de vroege Renaissance invloeden. De 19e-eeuwse werken daarentegen maakten deel uit van een nationale beweging om religieuze gebouwen te herstellen, vaak gemotiveerd door culturele en identiteitsproblemen na revolutionaire omwentelingen.

De architect Auguste Beignet, genoemd als het meesterwerk van 19e eeuwse werken, belichaamt dit verlangen naar modernisering met inachtneming van het historische karakter van het gebouw. Zijn interventie illustreert de technische en esthetische uitdagingen van die tijd, waarin architecten innovatie en behoud van bestaand erfgoed moesten verzoenen.

Ten slotte maakt de Onze-Lieve-Vrouwekerk deel uit van een breder netwerk van religieuze engelenmonumenten, zoals blijkt uit de lijsten van historische monumenten en kerken van Maine-et-Loire waaraan zij verbonden is. De opname in gespecialiseerde databases, zoals Clochers de France of het Observatoire du Patrimoine Religieuze, vergroot de zichtbaarheid en erkenning als cultureel en spiritueel erfgoed.

Externe links