Eerste bouw XIVe siècle (≈ 1450)
Bouw van de kerk en poort.
1785
Toevoeging van Campanaire bessen
Toevoeging van Campanaire bessen 1785 (≈ 1785)
Zes grote bessen midden in de hanger.
29 novembre 1948
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 29 novembre 1948 (≈ 1948)
Bescherming van de klokkentoren en poort.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Clocher-mur et portail: inschrijving bij decreet van 29 november 1948
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen noemen geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De parochiekerk van de Hemelvaart van Sainte-Vierge, gelegen in Molandier in het departement Aude, dateert uit de veertiende eeuw. Hij onderscheidt zich door zijn bakstenen architectuur, vooral op het niveau van de klokkentoren en de poort, die in 1948 in historische monumenten werden ingeschreven. Deze elementen, typisch voor de zuidelijke religieuze architectuur, getuigen van een zorgvuldige constructie, met details zoals de torussen en netten gesneden in baksteen, of de zandstenen hoofdsteden.
Het schip en heiligdom, ook gemaakt van bakstenen, hebben verschillende veranderingen ondergaan door de eeuwen heen. De klokkentorenmuur, bijzonder opmerkelijk, heeft zes grote campanaire baaien in volle hanger, waarschijnlijk toegevoegd in 1785, aangevuld met drie acute pinions. Deze elf baaien huisvesten een set klokken van verschillende grootte. De kerk was historisch afhankelijk van het bisdom Toulouse voor de tijd en die van Mirepoix voor de geestelijke, die de kerkelijke verdelingen van de tijd weerspiegelde.
De poort, gelegen in de as van het gebouw, wordt gekenmerkt door een breed gesierd gesierd met vier toeren en netten, typisch voor de zuidelijke gotische stijl. Hoewel sommige onderdelen, zoals het interieur, later opnieuw zijn bewerkt, blijft het geheel architectonisch consistent. De locatie van de kerk, in het hart van het dorp Molandier, maakt het een centraal element van het lokale erfgoed, nog steeds eigendom van de gemeente.
Beschikbare bronnen, waaronder de bases Merimée en Monumentum, bevestigen zijn status als historisch monument en het belang ervan in het religieuze landschap van Occitanie. Zijn inscriptie in 1948 onderstreept de erfgoedwaarde van zijn oudste elementen, terwijl tegelijkertijd de opeenvolgende transformaties die zijn geschiedenis markeerden, worden verklaard.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen