Saint Henri parochiekerk

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Henri des Anses-d Zijn eerste vermelding dateert uit 1671 met een doop, een verklaring voor een kapel gewijd aan de heilige Anthony van Padua. Een eerste kerk, gebouwd in de tweede helft van de 17e eeuw, werd vernietigd door de Engelsen in 1762 en herbouwd met de financiering van Henry Larcher, een rijke inwoner van de parochie. Als erkenning, het gebouw werd geplaatst onder de naam van Saint Hendrik, zoals getuigt van een plaquette van 1767.

In de 19e eeuw leed de kerk verschillende gedeeltelijke verwoestingen, vooral tijdens de cycloon van 1817, waarvoor herstelbetalingen nodig waren die door de regering in 1818 werden gefinancierd (12.540 koloniale ponden). In 1856 werden de klokkentoren en het voorlichaam herbouwd, gevolgd door de toevoeging van een sacristie in 1874. De glas-in-loodramen van het koor, gemaakt door meesterglasmaker Léon Tournel in 1875, vormen een belangrijk artistiek podium. In de 20e eeuw, in het licht van de leeftijd en de geringe omvang van het gebouw voor een bevolking van 4000 inwoners, werd in 1956 een uitbreiding uitgevoerd, met de toevoeging van laaggelegen kanten en de wederopbouw van de klokkentoren.

Recente cyclonen en aardbevingen hebben het gebouw ernstig beschadigd: cycloon Dean (2007) blies het dak, en een aardbeving in hetzelfde jaar brak de klokkentoren. Een complete restauratie, uitgevoerd in 2009 door de hoofdarchitect van de historische monumenten Étienne Poncelet, redde de kerk, geclassificeerd als een historisch monument sinds 1995. De glas-in-loodramen van L. Tournel (1975) en de wederopbouw van de klokkentoren in 2008 getuigen van de voortdurende architectonische evolutie.

Het interieur wordt gekenmerkt door een drie-schip schip, een transept gevormd door zijkapellen, en een halfrond koor verlicht door baaien in het midden. De valse boog in een wieg, geschilderd in hemelsblauw, en het marmeren hoge altaar onderstreept zijn bescheiden en netjes karakter. De sacristie, in het vervolg van het koor, voltooit dit ensemble gekenmerkt door opeenvolgende reconstructies en aanpassingen aan klimaatrisico's.

De kerk belichaamt de turbulente geschiedenis van Martinique, tussen natuurlijke vernietiging, gemeenschapsreconstructie en koloniaal erfgoed. De locatie aan zee, uitgelijnd met het strand ponton, maakt het een belangrijke visuele en spirituele oriëntatiepunt voor bewoners en bezoekers.

Externe links