parochiekerk Saint-Jacques

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Santiago de Carbet ontstond in 1645 toen de parochie werd opgericht onder de naam van Sint Jacques ter ere van gouverneur Jacques du Parquet, die er sinds 1638 was geïnstalleerd. Een eerste kapel gewijd aan Sint James de Majoor werd gebouwd door de Jezuïeten in 1651. In 1666 ging de parochie over in de handen van de seculiere geestelijken, daarna in 1767 naar de Dominicanen, die de kapel omvormden tot een barokke harde kerk, voltooid rond 1776. Dit gebouw combineert metselwerk en hout, typisch Antilliaanse religieuze architectuur uit die tijd.

In 1839 werd het gebouw ernstig beschadigd door een aardbeving, waardoor een horizontale scheur in de beukenramen ontstond. De reparaties, uitgevoerd in 1840-1841, redden de structuur. In 1846 werden de relikwieën van Sint Jakobus de Majoor daar overgebracht, waardoor het spirituele belang ervan werd versterkt. De kerk ontsnapt wonderbaarlijk aan de vurige wolk van de uitbarsting van de Peleeberg in 1902, met behoud van de 18e eeuwse barokke gevel. Geclassificeerd als historisch monument in 1978, herbergt beschermde voorwerpen en heeft geprofiteerd van belangrijke restauratiecampagnes, met name tussen 1986 en 1992 onder leiding van architect Étienne Poncelet.

Het interieur van de kerk wordt onderscheiden door een schip in een Latijns kruis, een gelambriseerde kluis ondersteund door 16 kolommen van engelenhout en wrongelbaryl (5,60 m hoog), en een apsis in een cul-de-vier. Oorspronkelijk waren de koormuren versierd met doeken met bijbelse taferelen, terwijl de ramen werden gesloten door genagelde doeken. Onder zijn schatten bevinden zich een relikwie van Sint James de Majoor en een 19e-eeuwse biechtstoel, gesneden door de timmerman Alexander Dauphite. De gevel, in gecoate klok, beschikt over een achthoekige klokkentoren over een pijl, typisch voor het Martinische erfgoed.

De restauratiewerkzaamheden hadden ook betrekking op het dak, aanvankelijk in schilferige tegels en vervolgens vervangen door golfplaten voordat ze hersteld werden. De kerk, eigendom van de gemeente Carbet, blijft een belangrijke getuigenis van Martinique's koloniale en religieuze geschiedenis, het mengen van Europese invloeden en lokale knowhow. Zijn langgerekt plan, zijingangen omlijst door volutes, en zoldervloer met houten balkon illustreren de aanpassing van de barokke stijl aan tropische beperkingen.

Externe links