Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kerk van Sint Andreas van Bernis dans le Gard

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Art roman languedocien
Gard

Kerk van Sint Andreas van Bernis

    Route de Camargue
    30620 Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Église Saint-André de Bernis
Crédit photo : EmDee - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
900
1000
1100
1200
1600
1700
1800
1900
2000
920
Eerste vermelding van Bernis
1119
Eerste vermelding van de kerk
1680
Naoorlogse wederopbouw van religie
1703
Vernietigervuur
1854
Bouw van de pijl
31 mai 2006
Registratie voor historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De gehele kerk (Box BB 53): inschrijving bij decreet van 31 mei 2006

Kerncijfers

Jean Cossefière - Mason Gereconstrueerde kerk in 1680
Revoil - Architect Ontwerpt de klokkentoren pijl (1854)
Claude - Romeinse keizer Mijl in zijn naam hergebruikt

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-André de Bernis, gelegen in het departement Gard en Occitanie, is een gebouw uit de 12e eeuw. Genoemd uit 1119 onder de naam Ecclesia Sancti-Andreæ de Berniz, het behoudt van zijn Romaanse periode een rijk gesneden portaal en een schip, de rest is vernietigd tijdens de oorlogen van religie en vuur in 1703. Het dorp Bernis wordt al in de 10e eeuw in de archieven van de kathedraal van Nîmes getuigd, in verschillende vormen zoals Villa Bernices (920) of Castrum de Bernizes (1007).

De reconstructie van de kerk duurde enkele eeuwen: in 1680 werd een eerste campagne gevoerd door de metselaar Jean Cossefière na de verwoestingen van de godsdienstoorlogen, gevolgd door een tweede in de achttiende eeuw om de schade van de brand van 1703 te herstellen. In die tijd werd een seigneurische kapel toegevoegd aan het noorden, met een koepel aan het keizerlijk. De huidige klokkentoren, met zijn pijl, dateert uit 1854, volgens de plannen van architect Revoil. Het gebouw, gekenmerkt door zijn turbulente geschiedenis, staat sinds 2006 bekend als historische monumenten.

Onder de opmerkelijke elementen van de kerk, wordt het westelijke romaanse portaal onderscheiden door zijn hoofdsteden versierd met sirenes, klauwen en interlacs, evenals door een zeldzame Wisigothic zonnewiel. Binnen, een kolom van het schip is in werkelijkheid een 2,90 m Romeinse mijl terminal, hergebruikt en geclassificeerd sinds 1906. Het draagt een inscriptie gewijd aan keizer Claude. Tijdens de Revolutie werd de kerk kort getransformeerd in een tempel van rede (1794) alvorens haar cultusfunctie te herwinnen.

De architectuur van de gevel, gemaakt van geslepen steen, combineert een oculus en de romaanse poort, terwijl de klokkentoren, herbouwd in de negentiende eeuw, herhaalde schade door de bliksem (1885, 1895). Vandaag de dag behoort de kerk tot de gemeente en is beschermd als onderdeel van een beschermingsgebied voor architectonisch erfgoed. In de Palissy-database staan verschillende liturgische objecten die hiermee verband houden.

Externe links