Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Andreaskerk van La Chapelle-Huon, gewijd aan Sint-Andreas, is een katholiek gebouw in de historische monumenten sinds 6 januari 1926. Gebouwd in drie fasen tussen de twaalfde en zeventiende eeuw, het beschikt over een primitieve Romaanse schip, een refrein versterkt met uitlopers, en een zuidelijke kapel omgezet in een sacristie. De samengestelde stijl weerspiegelt opeenvolgende uitbreidingen, waaronder een gedeeltelijke reconstructie van de westelijke gevel aan het eind van de 18e eeuw en veranderingen in boringen. Het schip, aanvankelijk bedekt met een valse houten kluis, behoudt sporen van een seigneuriale liter, terwijl het koor, gewelfd in een gebroken wieg, eindigt met een apsis in een cul-de-vier. De bestaande glas-in-loodramen, gecreëerd door de Avice-workshops (1999-2001), werden vervangen door een storm in 1931.

De geschiedenis van de kerk wordt gekenmerkt door geschillen tussen de bisschop van Le Mans, Geoffroy d'Assé (1274 Een decreet van 1807 gaf het gebouw terug aan de parochiefabriek na een controversiële overname tijdens de revolutie. De klokkentoren werd in 1903 afgebroken en vervangen door een campanile in 2001. De 17e eeuwse zijkapel herbergt een tuffle altaar en een gedeeltelijke muurschildering die een episcopale zegen vertegenwoordigt. Het altaarstuk van het hoge altaar (1619), gewijd aan Sint Andreas, werd aangeboden door de pastoor Natalis Menant, terwijl de zijaltaren de heilige Sebastian en de maagd Maria eren.

De begraafplaats, voorheen grenzend aan de kerk, werd verplaatst in 1826 om gezondheid en demografische redenen, met een uitbreiding afgerond in 1947. De klokken van de kerk, herschikt in de 19e eeuw, getuigen van revolutionaire omwentelingen: de oorspronkelijke bel Marie (1647) werd gesmolten om kogels te maken tijdens de Vendée oorlog. Grote reparaties, zoals die van de muren in 1935 of de restauratie van de ramen aan het einde van de 20e eeuw, illustreren de voortdurende inspanningen om dit erfgoed te behouden.

De architectuur van de kerk onthult sporen van haar transformaties, zoals de ommuurde ramen, de kinderstand van 1853, of de deur van de doden ooit met uitzicht op het kerkhof. De decoratieve elementen, zoals de engelen van de kapel of het uitgewiste wapenschild, roepen zijn seigneuriale verleden op. Ondanks het verlies van de historische klokkentoren, behoudt het gebouw een sterke erfgoedwaarde, versterkt door zijn liturgische meubels (retables, beelden) en zijn centrale rol in het gemeenschapsleven sinds de Middeleeuwen.

Externe links