Eerste Benedictine vermelding 869 (≈ 869)
De kerk verbonden met de abdij van Dijon.
fin Xe siècle
Reconstructie en nieuwe termijn
Reconstructie en nieuwe termijn fin Xe siècle (≈ 1095)
Wordt een kerk van Saint-Apollinaire, herbergt een gesneden put.
1645
Vallen van de klokkentoren
Vallen van de klokkentoren 1645 (≈ 1645)
Gedeeltelijke vernietiging van het schip.
1701
Dorpsbrand
Dorpsbrand 1701 (≈ 1701)
Kerk verwoest en herbouwd door Pierre Pasquier.
27 février 1946
Indeling van de apse
Indeling van de apse 27 février 1946 (≈ 1946)
Historisch monument genoemd.
1990
Archeologische vondsten
Archeologische vondsten 1990 (≈ 1990)
Ontdekking van Gallo-Romeinse stichtingen onder de bron.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Abside: inschrijving bij beschikking van 27 februari 1946
Kerncijfers
Pierre Pasquier - Architect
De kerk gereconstrueerd na het vuur van 1701.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Apollinaire, gelegen in de agglomeratie Dijonnaise van Saint-Apollinaire (Côte d'Or), is een religieus gebouw uit de 11e en 12e eeuw. Vanuit een basiliek vlak, eindigt het met een halfronde apse versierd met lumbale banden, kenmerkend voor de Bourgondische romaanse architectuur. De vierkante klokkentoren, bedekt met leien, overstijgt een sobere westelijke gevel, gemarkeerd door een poort in volledige hanger ondersteund door twee kolommen. De vroege kerk, al in 869 verbonden met de Benedictijnse monniken van de abdij van Saint-Bénigne van Dijon, werd aan het eind van de tiende eeuw herbouwd onder de naam Saint-Apollinaire, waarna een gebeeldhouwde put verdween.
In de 17e eeuw leed het monument twee grote rampen: de ineenstorting van de klokkentoren in 1645, gedeeltelijk verwoesting van het schip, en vervolgens een brand in 1701 die een deel van het dorp en de kerk verwoestte. Kort daarna herbouwd door architect Pierre Pasquier, werd het gerenoveerd in de 19e eeuw, met behoud van zijn middeleeuwse apsis, het enige deel geclassificeerd als Historisch Monument bij decreet van 27 februari 1946. Opgravingen uitgevoerd in 1990 op de site van de voormalige goed onthulde Gallo-Romeinse funderingen, een verklaring voor een oude bezetting van de site. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, dus combineert Romaans erfgoed, klassieke reconstructies en oude sporen.
De geschiedenis van Saint-Apollinaire is nauw verbonden met die van Dijon en zijn regio. Vanaf de middeleeuwen speelde de kerk een centrale rol in het spirituele en sociale leven van het dorp, onder invloed van de abdij Saint-Bénigne. De vernietigingen van de 17e en 18e eeuw weerspiegelen de gevaren van de landelijke Bourgondische gemeenschappen, tussen oorlogen, branden en moeizame wederopbouwen. De 19e eeuw verandert, vaak in de religieuze gebouwen van de regio, vaak gericht op het aanpassen van de gebouwen aan de culturele en esthetische behoeften van de tijd, terwijl het behoud van erfgoedelementen beschouwd emblematische, zoals de apsis van Saint-Apollinaire.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen