Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Aquilin de Fontenay-en-Parisis, gelegen in Val-d De oorsprong dateert uit het einde van de 11e eeuw, met romaanse blijft nog zichtbaar in de zuidelijke muur van de zuidkant en de basis van de klokkentoren. Het schip, herbouwd in het derde kwartaal van de 12e eeuw, beschikt over derde-punts arcades en primitieve gotische hoofdsteden, terwijl het koor, gebouwd tussen 1200 en 1260, keurt een zeldzame geslachtspartij gewelf voor een landelijke kerk. De pijl, culminerend op 44 meter, en de Renaissance wijzigingen, zoals de doopkapel van 1583, getuigen van de architectonische evolutie.

De eerste schriftelijke vermelding van de kerk dateert uit het begin van de 12e eeuw, gekoppeld aan een donatie aan de abdij van Saint-Martin-des-Champs. In de 13e eeuw werd het koor uitgebreid met een atypische loopbrug, zonder stralende kapellen, en sekspartiete dogische gewelven. De relikwieën van Saint Aquilin, aangeboden tussen 909 en 926 en een fragment van het Ware Kruis gegeven door Saint Louis in de 13e eeuw, versterken zijn prestige. Deze elementen trekken pelgrims aan en bevorderen donaties die de grootte van het gebouw in een klein dorp verklaren.

In de 16e eeuw leidde schade in verband met religieuze conflicten (vooral na de Slag bij Saint-Denis in 1567) tot de gedeeltelijke reconstructie van de wandeling en de hoge ramen van de abside. Het omgedraaide frame, tegelijkertijd toegevoegd, belemmert de hoge ramen van het schip, behalve één. De kapel van de Doper, in opdracht van de pastoor Germain Pluyette in 1583 tot metselaar Nicolas de Saint-Michel, markeert de laatste uitbreiding van de kerk. Pluyette, een familie van pastoors en theologen, beïnvloedde het parochieleven tot de 17e eeuw.

In 1886 werd een historisch monument geregisseerd door Gabriel Ruprich-Robert. Een complete restauratie van de buitenkant, voltooid in 2013, contrasteert met een interieur onveranderd sinds de 19e eeuw, behoud van 16e eeuwse kraampjes, een 17e eeuwse orgel en controversiële muurschilderingen. Het gebouw, nu verbonden aan het bisdom Pontoise, blijft een uitzonderlijke getuigenis van religieuze architectuur in Île-de-France.

De kerk wordt onderscheiden door zijn onregelmatige vlak, met een schip niet gebogen, een koor met een loopbrug gereduceerd tot drie spanten, en een apsis zonder een rechterdeel. Grote asymmetrische arcades, verschillende hoofdsteden en 13de eeuwse driehoekige ramen illustreren gedurfde architectonische keuzes. De westerse gevel, herontworpen tijdens de Renaissance, omvat een monumentale baai en versierde uitlopers. De klokkentoren, met zijn gotische abatten-geluid baaien en achthoekige pijl, domineert het landschap, zichtbaar van een afstand dankzij zijn positie op een voorgebergte.

Het geclassificeerde meubilair omvat kopieën van schilderijen van Nicolas Poussin (18e eeuw), middeleeuwse kraampjes van de abdij van Saint-Victor en een orgelbuffet van Louis XIII. De nu ontbrekende relikwieën, zoals het fragment van het Ware Kruis en die van de Heilige Aquilin, onderstrepen zijn vroegere geestelijke rol. Ondanks veranderingen (opwaardering van de grond in 1778, borstelen in de 19e eeuw), behoudt de kerk zeldzame romaanse elementen, zoals de lage baaien van de zuidkant, en sporen van oude polychromie.

Externe links