Kerk Saint-Barnabé à Langoëlan dans le Morbihan

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Barnabé kerk, gelegen in Langoëlan, Bretagne, werd gebouwd in het midden van de zestiende eeuw op het land van de heren van Coëtcodu, die daar de preeminentierechten uitoefenen. De laatsten plaatsten hun wapens in steen en glas-in-lood, en hadden een graftombe in het koor en een seigneuriële bank. De architectuur, typisch voor Bretonse gotiek, combineert harmonieus volumes en defensieve elementen, zoals de ossuarium overdekte door een trap die leidt naar de Cornuaillais klokkentoren.

In 1716 veranderde het gebouw ingrijpend: de klokkentoren werd overgenomen, en een kapel van de lettertypen werd toegevoegd aan het noorden. De structuur werd herbouwd in 1754, terwijl in de 19e eeuw opeenvolgende restauraties (1827, 1853 Het altaarstuk van het koor uit 1827 en dat van de heilige Salomo (1835), overgebracht uit de verwoeste kerk van de Merzer, getuigen van deze renovatiecampagnes.

Het meubilair werd verrijkt in de 20e eeuw dankzij schenkingen, zoals een kathedraal aangeboden door Jacques Haik en middeleeuwse beelden (15e-17e eeuw) uit de geruïneerde kapel van Lochrist. Ondanks de veranderingen behoudt de kerk originele elementen, zoals de zandstenen van het koor en een om te overspoelen, terwijl de barokke en neoklassieke toevoegingen worden geïntegreerd. Zijn Latijnse kruisplan, aangevuld met een sacristie en seigneuriële kapellen, weerspiegelt zijn architectonische en sociale evolutie.

De kerk Saint-Barnabé, die in 1925 als historisch monument werd geklasseerd, illustreert de plaatselijke geschiedenis door zijn uitgewiste wapenschilden, de ontbrekende glas-in-loodramen en de verstopte deuren, zoals die van de noordelijke transept, ooit gereserveerd voor heren. De post-temperatuur restauraties van 1987 herinneren ook aan zijn kwetsbaarheid voor het weer, met behoud van het emblematische karakter van Bretonse erfgoed.

Externe links