Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Barthélemy de Cahors, gelegen in het departement Lot in Occitanie, is een religieus gebouw waarvan de oorsprong dateert uit de 7e eeuw, genoemd in de wil van St Didier. Oorspronkelijk St. Stephen, nam het geleidelijk dat van St. Bartholomew uit de veertiende eeuw. Een deel van de 12e eeuwse muur blijft als oudste vestige.

In 1320 profiteerde de kerk, in slechte staat, van een reconstructie door paus Johannes XXII, die daar gedoopt werd. In 1321 gaf hij Jeanne de Frézapa toestemming om daar een kapel op te richten, terwijl Pierre Duèze (1324) en zijn zoon Arnaud (1332) er kapellen stichtten. Ondanks deze bijdragen duurden de werken tot de 15e eeuw voor sommige kluizen, en het verwachte koor zal nooit voltooid worden.

Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1933, beschikt over een uniek schip bekleed met kapellen en een vierhoekige baksteen en stenen klokkentoren. De oosterse veranda, met een architectonisch vuur, gaat vooraf aan een gotisch portaal met meerdere ramen. Binnen, een 19e-eeuwse harmonium (meisje Merry en Son's) en een orgelbuffet van John Abbey .

De kerk behoudt ook opmerkelijke middeleeuwse elementen, zoals kernkop gewelven uit de jaren 1320 De geschiedenis weerspiegelt de nauwe banden tussen Cahors, de pausdom van Avignon en de zuidelijke religieuze architectuur.

In 1644 werd de kerk gehecht aan het grote seminarie van Cahors, dat een nieuwe fase in het liturgische gebruik markeerde. Vandaag de dag herbergt het objecten geclassificeerd in de Palissy basis, waaronder relikwieën en schilderijen, en blijft een belangrijke getuigenis van Zuid-Gothic in Quercy.

Externe links