Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint-Blaise Kerk van Blodelsheim dans le Haut-Rhin

Haut-Rhin

Saint-Blaise Kerk van Blodelsheim

    17 Rue de l'Église
    68740 Blodelsheim

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XIIe siècle
Verdachte oorsprong
1302
Eerste parochie vermelding
1441
Autonomie parochie
1731
Uitbreiding van het koor
4 novembre 1794
Tempel van Reden
1840-1842
Grote uitbreiding
1856
Sloop van de klokkentoren
1860-1861
Reconstructie van de klokkentoren
1947
Vuur vanuit de klokkentoren
1962
Vervanging van glas in loodramen
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Curé Philippi - Curé van Blodelsheim Verkrijg de relikwieën van Saint Anicet
Architecte Grivois - Afdelingsarchitect Regie van de uitbreiding van 1840
Architecte Laubser - Kolmarische architect Reconstrueren van de klokkentoren in 1860
Jean André Silbermann - Orgaanfactor Ontworpen in 1779

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Blaise in Blodelsheim, gelegen in de Europese Gemeenschap van de Elzas, vindt zijn oorsprong uiterlijk in de twaalfde eeuw, zoals blijkt uit de romaanse stijl van zijn oude veranda. De eerste schriftelijke vermelding van een parochie in Blodelsheim verscheen echter pas in 1302, hoewel het niet zeker was of het autonoom was of gedeeld met Fessenheim, waarvan de kerk als gemeenschappelijk centrum had kunnen dienen. Pas vanaf 1441 werden voor beide dorpen afzonderlijke militairen getuigd, wat een kerkelijke scheiding bevestigde.

In de 18e eeuw onderging de kerk belangrijk werk: het koor werd vergroot en de toren werd verhoogd in 1731, hoewel financiële problemen het onderhoud ervan belemmerden. Tijdens de Revolutie werd het op 4 november 1794 gesloten en omgevormd tot een tempel van de rede. In de 19e eeuw, de verzwakte staat en de toestroom van pelgrims aangetrokken door de relikwieën van Saint Anicet verworven door de parochiekerk Philippi vereist een dure uitbreiding (30.000 frank). De werken, uitgevoerd door architect Grivois en Dudly d'Ensisheim tussen 1840 en 1842, omvatten sloop van aangrenzende huizen en aankoop van gemeentelijke grond.

In 1852 verzwakte een overstroming de fundamenten van de klokkentoren, wat leidde tot de sloop in 1856. Tussen 1860 en 1861 gereconstrueerd onder leiding van architect Laubser, had hij in 1864 vier nieuwe klokken. De wereldoorlog markeerde het gebouw voor een lange tijd: drie klokken en orgelpijpen smolten in 1914-1918, en hun vervangingen leed hetzelfde lot in 1943. Beschadigd tijdens de gevechten in 1945 verloor de kerk haar glas-in-lood ramen en klokkentoren, afgebrand in 1947. Het werd herbouwd in 1948, en de glas-in-lood ramen werden pas in 1962 vervangen.

Vanuit de originele Romaanse kerk, blijft er slechts één deur ommuurd in de noordelijke muur van het schip, versierd met een gesneden achterwerk dat de kruisiging oproept, vergelijkbaar met die van de kerken van Dompeter of Sigolsheim. Het huidige gebouw, toegankelijk door een toren-portaal van 1860, omvat een 18e eeuwse schip geflankeerd door 19e eeuwse zijkapellen en een veelhoekig koor uit de jaren 1840. Het orgel, gebouwd door Jean André Silbermann in 1779 en gerestaureerd rond 1860, is sinds 1985 geclassificeerd als historisch monument.

Externe links