Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Blaisekerk van Sindelsberg, gelegen in Marmoutier (Bas-Rhin), werd in de 12e eeuw gesticht als kapel van het Benedictijnse klooster van Sindelsberg, afhankelijk van de abdij van Marmoutier. Gewijd in 1137, werd het herbouwd in de 14e eeuw (koor en apsis gewelfde dogiven) en herwerkt na de vernietiging van de Boerenoorlog (1525). Het huidige schip, korter dan het origineel, dateert uit het 3e kwart van de 16e eeuw, onder impuls van Abbé Gisbert Agricola, die ook zijn cenotaph in 1586 oprichtte.

De fresco's van de abide, herontdekt in 1969, dateren uit de late 16e eeuw en zijn geïnspireerd op Vlaamse modellen, zoals Michelangelo's Pietà. Zij vertegenwoordigen een Troon van Genade, engelen die de Arma Christi dragen, en heiligen (waarschijnlijk Sint Benedictus). Het monument werd gedeeltelijk beschermd in 1935 (hart en cenotaph), vervolgens gerestaureerd uit 1968, ook het onthullen van sporen van het verloren klooster, opgericht in 1115 en ontbonden in 1488.

De kerk, gewijd aan Saint Blaise, herbergde een jaarlijkse bedevaart op 3 februari, inclusief de zegen van de kloven (Blasiusegen). Deze cultus bleef bestaan na de onderdrukking van het klooster, gekoppeld aan het behoud van relikwieën in Marmoutier. De gevel werd gerestaureerd in 1872, en de sacristie werd toegevoegd aan het einde van de 19e eeuw. Tegenwoordig bewaart de site romaanse elementen (wanddeuren), gotische (voûts) en renaissance (kasteel van 1619), getuige van zijn turbulente geschiedenis.

Het meubilair, voornamelijk uit de achttiende eeuw, omvat altaren, een preekstoel en oude beelden (Vierge à l'Enfant, Pietà). Gisbert Agricola's cenotaph, in polychroom zandsteen, versierd met de symbolen van evangelisten en engelen, viert zijn rol in de wederopbouw. Remnants van het klooster (de 12e eeuwse kolom basis) werden ontdekt in 1913, bevestigend de oorspronkelijke omvang van de site, veel groter dan de huidige kerk.

De muurschilderingen, bestudeerd door Roger Lehni (1970), onthullen een noord-alpine invloed, met architectonische decoraties (geblikte kolommen, opgerold leer) en een zeldzame iconografie in de Elzas. Hun ongelijke staat van instandhouding vereist gedeeltelijke verbanden, zoals voor het refrein tetramorf, nu bedekt. Het gebouw, een gemeenschappelijk eigendom, illustreert de stilistische overgangen tussen Romeinse, Gotische en Renaissance in de Elzas, in een context gekenmerkt door religieuze conflicten en opeenvolgende reconstructies.

Externe links